Να επαναφέρετε μια φύση στην ισορροπία της
Όταν μια φύση έχει παρεκκλίνει, η ισορροπία επανέρχεται εποχή με την εποχή, από ένα χέρι που διαβάζει ολόκληρο το πρόσωπο.
Μια φύση σπάνια ανατρέπεται μονομιάς. Γέρνει. Μια γυναίκα που ήταν πάντα γαλήνια ανακαλύπτει το σαγόνι της τεντωμένο και το δέρμα της να έχει γίνει χαρτί στη διάρκεια ενός μακρού, ξηρού φθινοπώρου. Ένα πρόσωπο που κάποτε ακτινοβολούσε στο μέτωπο τώρα κοκκινίζει πολύ γρήγορα και μετά χλωμιάζει. Η αλλαγή είναι πραγματική, είναι ευανάγνωστη, αλλά δεν είναι καταδίκη. Στην αρχαία ανάγνωση των πέντε στοιχείων, αυτή η παρέκκλιση είναι απλώς ό,τι κάνουν τα ζωντανά πλάσματα όταν γυρίζουν οι εποχές, και της απαντάμε με τον ίδιο τρόπο που έρχεται: σταδιακά, και με προσοχή στο σύνολο.
Τι σημαίνει πραγματικά «ανισορροπία»
Ο πειρασμός είναι να ονομάσετε ένα μόνο ελάττωμα και να το κυνηγήσετε. Μια λάμψη στους κροτάφους γίνεται κάτι που πρέπει να σβηστεί. Μια σκιά κάτω από τα μάτια γίνεται κάτι που πρέπει να κρυφτεί. Όμως στο παραδοσιακό πλαίσιο, αυτά δεν είναι μεμονωμένα σφάλματα. Είναι μια ιδιοσυγκρασία που μιλάει μέσα από το δέρμα.
Διαβάστε ένα πρόσωπο σε όλο του το πλάτος και οι πέντε υπογραφές εμφανίζονται μαζί. Το Ξύλο φαίνεται στους κροτάφους, σε μια λάμψη που ανεβαίνει με την ορμή και με μια αστραπή θυμού που κρατήθηκε πολύ καιρό. Η Φωτιά συγκεντρώνεται στο μέτωπο, σε μια ζεστασιά και ένα ζωηρό χρώμα που μπορεί να φωτιστεί σε ακτινοβολία ή να ξεχειλίσει σε κοκκίνισμα. Η Γη εδρεύει στο κέντρο του προσώπου, γύρω από τη μύτη, σταθερή και κανονική μέχρι που η έγνοια την ταράζει και η μέση χάνει την ηρεμία της. Το Μέταλλο σχεδιάζει το σαγόνι και τα λεπτά περιγράμματα, εκλεπτυσμένο και ακριβές, και όταν το φθινόπωρο τραβάει πολύ δυνατά γίνεται ξηρό και τεντωμένο, χρωματισμένο με μια διακριτική θλίψη. Το Νερό αναπαύεται στα μάγουλα και κάτω από το μάτι, στους βαθείς τόπους, και η ανησυχία του διαβάζεται σαν σκιά, σαν μια νύχτα χωρίς ύπνο χαραγμένη ελαφρά κάτω από τα μάτια.
Κανείς δεν είναι ένα μόνο στοιχείο. Μια φύση είναι μια αναλογία, ένας τρόπος με τον οποίο αυτά τα πέντε στηρίζονται το ένα στο άλλο. Γι’ αυτό μια αλλαγή σε ένα σημείο δεν είναι ποτέ μόνο τοπική. Στον αρχαίο κύκλο, το Ξύλο τρέφει τη Φωτιά, η Φωτιά κατακάθεται στη Γη, η Γη παραδίδει το Μέταλλο, το Μέταλλο συγκεντρώνει το Νερό, και το Νερό τρέφει ξανά το Ξύλο — ένας δακτύλιος όπου κάθε στοιχείο στηρίζεται στον γείτονά του. Τραβήξτε το ένα και ολόκληρος ο δακτύλιος μετακινείται. Ακριβώς γι’ αυτό η ισορροπία δεν μπορεί να επιβληθεί σε ένα μόνο σημείο.
Η ισορροπία επανέρχεται, δεν επιβάλλεται
Η βία αντιμετωπίζει ένα πρόσωπο σαν πρόβλημα προς επίλυση. Εντοπίζετε το πιο θορυβώδες σημάδι και του εναντιώνεστε — περισσότερο από αυτό, τίποτα από εκείνο, μέχρι να υπακούσει η επιφάνεια. Συμβαίνει να ηρεμείτε ένα πράγμα και να απορρυθμίζετε δύο άλλα, γιατί ο δακτύλιος δεν ζητούσε να τον αντικρούσετε. Ζητούσε να τον διαβάσετε.
Η επαναφορά δουλεύει αντίστροφα. Ξεκινά ρωτώντας ποιο στοιχείο έχει παρεκκλίνει, και προς την υπερβολή ή προς την έλλειψη, γιατί τα δύο δεν μοιάζουν καθόλου και θέλουν αντίθετα πράγματα. Μια Φωτιά που ξεχειλίζει θέλει δροσιά και ηρεμία. Μια Φωτιά που αδυνατίζει θέλει ζεστασιά και φως. Η ίδια εποχή που ξηραίνει και σφίγγει μια φύση Μετάλλου είναι εκείνη που επιτέλους γαληνεύει μια φύση που έχει πυρωθεί. Το φθινόπωρο δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό για ένα πρόσωπο. Όλα εξαρτώνται από τη φύση που το συναντά.
Αυτό είναι όλο το επιχείρημα της συνοδείας. Ένα εκπαιδευμένο χέρι κάνει ό,τι δεν μπορεί ένας καθρέφτης: διαβάζει ολόκληρο τον πίνακα με μια ματιά, βλέπει ποιο σημάδι είναι αιτία και ποιο είναι μόνο ηχώ, και δουλεύει μαζί με τον χρόνο που γυρίζει παρά εναντίον του. Ξέρει ότι το τελετουργικό που σας ταιριάζει στους ξηρούς μήνες δεν είναι εκείνο που θα θελήσετε στους πράσινους, και το προσαρμόζει καθώς η φύση σας και η εποχή προχωρούν μαζί. Η αποκατάσταση δεν είναι μια μοναδική διόρθωση αλλά μια μακρά, προσεκτική συνομιλία — η ομορφιά καλλιεργείται όπως καλλιεργείται ένας κήπος, από κάποιον που ξέρει τι είναι το χώμα και τι κάνει ο καιρός.
Τίποτα από όλα αυτά δεν χρειάζεται ένα όνομα που θα κουβαλούσατε ήδη. Ξεκινά ένα βήμα νωρίτερα, από το απλό γεγονός ότι ξέρετε ποια στοιχεία είναι τα πιο δυνατά μέσα σας και ποια έχουν διακριτικά παρεκκλίνει — η αναλογία που είναι δική σας από την ημέρα που γεννηθήκατε. Ένα πρόσωπο που διαβάζεται έτσι παύει να είναι μια λίστα από πράγματα προς διόρθωση και γίνεται κάτι πιο κοντά σε ένα τοπίο, με τις δικές του εποχές, τον δικό του καιρό, και τον δικό του τρόπο να επιστρέφει στον εαυτό του.