Σας αρέσει το Tea Tree: ποιο θα μπορούσε να είναι το στοιχείο σας
Η ζωηρή, πράσινη και καμφοράτη φρεσκάδα του Tea Tree και η διακριτική ένδειξη που αφήνει πάνω σε μια φύση μετάλλου και το στοιχείο που είναι δικό σας.
Ανοίξτε το Tea Tree και το δωμάτιο αλλάζει. Φτάνει πράσινο και καμφοράτο, μια φρέσκια, φαρμακευτική αιχμή βγαλμένη κατευθείαν από τον αυστραλιανό θάμνο, τονωτική σαν την πρώτη ανάσα κρύου αέρα από ένα ανοιχτό παράθυρο. Τίποτα πάνω του δεν είναι γλυκό ούτε ζαχαρωτό. Είναι καθαρό με τον τρόπο που είναι καθαρά τα λιτά και ειλικρινή πράγματα, και όσοι το αγαπούν τείνουν να το αγαπούν ακριβώς γι’ αυτό.
Η φύση που στρέφεται προς αυτή τη νότα
Παρατηρήστε ποιος επιστρέφει στο Tea Tree και ένα σχέδιο αποκαλύπτεται. Είναι συχνά εκείνες με φύση μετάλλου: άνθρωποι που έλκονται από την εκλέπτυνση, από την τάξη, από την ήσυχη ικανοποίηση του αρκετού αντί του περισσότερου. Υπάρχει μέσα τους μια συγκράτηση, μια προτίμηση για το λιτό και το ακριβές. Υπό πίεση, αυτή η ίδια σταθερότητα μπορεί να κλειστεί προς τα μέσα, προς τη μελαγχολία, προς τη συνήθεια να κρατάμε ό,τι θα μπορούσε να αφεθεί να φύγει. Το δέρμα τους τείνει να μιλά πρώτα κατά μήκος της γνάθου, όπου η ξηρότητα εγκαθίσταται νωρίς, όπου η επιφάνεια μπορεί να φαίνεται κάπως θαμπή και όπου σχηματίζονται οι πρώτες λεπτές γραμμές.
Αν αυτή είναι η φύση σας, το Tea Tree θα μπορούσε να διαβαστεί ως κάτι κοντά σε υπογραφή. Όχι επειδή το έλαιο επιτυγχάνει οτιδήποτε, αλλά επειδή ο φρέσκος και λιτός χαρακτήρας του ομοιοκαταληκτεί με τον δικό σας. Για μια φύση μετάλλου, μπορεί να μοιάζει με τη νότα μιας καθαρής ανάσας και μιας ήρεμης συγκράτησης, μιας ξηρότητας που συναντιέται με κάποια χάρη αντί να πολεμιέται. Η συγγένεια είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας όσο και αρώματος.
Όταν το ίδιο έλαιο σημαίνει κάτι άλλο
Η ένδειξη είναι ένδειξη μόνο αν διαβάσετε το δικό σας δέρμα με ειλικρίνεια, και το Tea Tree δεν σημαίνει το ίδιο για κάθε πρόσωπο. Αν η λάμψη επιστρέφει συνεχώς στους κροτάφους σας και τα μαύρα στίγματα συγκεντρώνονται εκεί, αυτή είναι η υπογραφή του Ξύλου περισσότερο από του Μετάλλου, και αυτή η τονωτική νότα θα ακουμπούσε εντελώς διαφορετικά πάνω σε μια φύση χτισμένη στην ορμή και την κίνηση. Αν αντίθετα είναι τα μάγουλά σας και οι κοιλότητες κάτω από τα μάτια σας που ζητούν προσοχή, μια αίσθηση αφυδάτωσης ή σκιάς, μιας εφεδρείας που έχει πέσει χαμηλά, η συζήτηση ανήκει στο Νερό, του οποίου το βάθος και η ηρεμία είναι μια εντελώς διαφορετική μουσική. Και αν η ζέστη και μια έξαψη ανεβαίνουν στο μέτωπό σας, έτοιμο να κοκκινίσει και έτοιμο να αντιδράσει, η Φωτιά είναι πιο κοντά από το Μέταλλο, και το ίδιο φρέσκο πράσινο θα ακουμπούσε ως αντίθεση παρά ως συγγένεια.
Παρατηρήστε λοιπόν πού το πρόσωπό σας χαράζει τον δικό του χάρτη, και παρατηρήστε προς τι δεν σταματάτε να στρέφεστε στο ράφι. Ένα τόσο ακριβές άρωμα σπάνια μας διαλέγει στην τύχη. Το ότι πιάνετε τον εαυτό σας να επιστρέφει στο Tea Tree, στη διαύγεια και τη συγκράτησή του, ίσως να οφείλεται λιγότερο στο έλαιο και περισσότερο στο σχέδιο κάτω από το δέρμα σας. Το να το αγαπάτε μπορεί να είναι το Μέταλλο, που ζητά απαλά να γίνει γνωστό.