Σας αρέσει ο Δυόσμος: ποιο θα μπορούσε να είναι το στοιχείο σας

Ο Δυόσμος έρχεται πιο απαλός απ’ ό,τι περιμένετε. Εκεί που η μέντα δαγκώνει, αυτός στρογγυλεύει το κρύο σε κάτι πράσινο και σχεδόν γλυκό, μια δροσιά που ακουμπάει αντί να τσιμπάει. Κρατήστε τον μια στιγμή και μοιάζει λιγότερο με σοκ και περισσότερο με ένα παράθυρο που ανοίγει σ’ έναν κήπο μετά τη βροχή. Όσοι τον αγαπούν σπάνια τον αγαπούν μισά. Τον κρατούν κοντά τους, τον παίρνουν χωρίς να το σκεφτούν, και προσέχουν αμέσως όταν λείπει από το ράφι.

Ποιος τείνει να νιώθει έλξη προς αυτόν

Υπάρχει μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία που έλκεται από τον Δυόσμο, ξανά και ξανά. Γνωρίζετε αυτή την αίσθηση ενός σχεδίου που θέλει να ξεκινήσει, μιας ορμής που συγκεντρώνεται πίσω από μια ιδέα, της χαράς να σπρώχνετε κάτι προς τα εμπρός μέχρι να ολοκληρωθεί. Αυτή η ορμή είναι χάρισμα. Όταν το ρεύμα κυλάει, είστε σίγουροι, αποφασιστικοί, γρήγοροι να ξεκινήσετε. Όταν όμως μπλοκάρει, η ίδια ενέργεια στρέφεται προς τα μέσα και δένεται σε ανυπομονησία, σε ευθιξία, σε μια απογοήτευση που δεν έχει πού να πάει. Στην αρχαία ανάγνωση των στοιχείων, αυτή είναι η υπογραφή μιας φύσης Ξύλου. Το σημάδι της στο δέρμα φαίνεται συχνά στους κροτάφους, όπου η λιπαρότητα συγκεντρώνεται και τα μαύρα στίγματα τείνουν να εμφανίζονται όταν ο ρυθμός των ημερών σας τρέχει πιο γρήγορα από την ξεκούρασή σας.

Για μια φύση Ξύλου, ο Δυόσμος θα μπορούσε να είναι η νότα που αφήνει ένα σταματημένο ρεύμα να αρχίσει πάλι να κινείται. Όχι επειδή το έλαιο δρα πάνω σας, αλλά επειδή το πράσινο, καθαρό του πέταγμα μπορεί να συναντήσει, σε αισθητηριακό επίπεδο, την ίδια την ανησυχία που κουβαλά το Ξύλο. Η δροσιά θα μπορούσε να μοιάζει με απελευθέρωση παρά με ρίγος. Το άρωμα θα μπορούσε να φαίνεται ότι λύνει ένα σαγόνι που δεν ξέρατε ότι ήταν σφιγμένο. Αυτές είναι δυνατότητες, όχι υποσχέσεις, και ανήκουν σε μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία παρά σε όποιον ανοίγει το μπουκάλι.

Ή μήπως μιλάει ένα άλλο στοιχείο

Το ίδιο έλαιο σημαίνει διαφορετικά πράγματα ανάλογα με το ποιος είστε, και η πιο σίγουρη ένδειξη είναι το σημείο όπου το δέρμα σας ζητά προσοχή. Αν είναι το μέτωπό σας που κοκκινίζει και ζεσταίνεται, αν η ερυθρότητα ανεβαίνει όταν βιάζεστε και ένα λεπτό δίκτυο ευαίσθητων αγγείων χαρτογραφεί την αντιδραστικότητά σας, αυτό είναι η ιδιοσυγκρασία της Φωτιάς, όχι του Ξύλου, και ο Δυόσμος θα ακουμπούσε διαφορετικά πάνω στη λάμψη σας. Αν αντίθετα η ξηρότητα συγκεντρώνεται κατά μήκος του σαγονιού σας, αν οι πρώτες λεπτές γραμμές σχεδιάζονται εκεί και το δέρμα σας γίνεται θαμπό και ήσυχο, διαβάζετε το Μέταλλο, με την αγάπη του για την εγκράτεια και τη διακριτική του μελαγχολία όταν κρατά πολύ καιρό. Δύο άνθρωποι μπορούν να λατρεύουν ακριβώς την ίδια πράσινη δροσιά και να απαντούν σε εντελώς διαφορετικά καλέσματα.

Αυτή είναι όλη η διακριτική γοητεία. Αυτό προς το οποίο έλκεστε λέει κάτι για το ρεύμα που σας διαπερνά, αυτό που σας σταθεροποιεί στα καλύτερά σας και σας ταράζει όταν μπλοκάρει. Μια έλξη προς τον Δυόσμο αξίζει να την ακούσετε, γιατί η έλξη σπάνια είναι θέμα τύχης. Αν η απαλή, στρογγυλεμένη δροσιά αυτού του ελαίου είναι αυτή που το χέρι σας ξαναβρίσκει συνεχώς, ίσως είναι το Ξύλο μέσα σας, χωρίς βιασύνη και χωρίς παρεξήγηση, που ζητά απαλά να γίνει γνωστό.