Αγαπάτε το Δεντρολίβανο: ποιο θα μπορούσε να είναι το στοιχείο σας

Τρίψτε ένα κλωνάρι δεντρολίβανο ανάμεσα στα δάχτυλά σας σε έναν μεσογειακό λόφο λουσμένο στον ήλιο και ο αέρας σας απαντά: πεύκο και καμφορά, πράσινο και ρητινώδες, αρκετά ζωηρό για να σας σηκώσει το πηγούνι. Είναι το άρωμα που οι παλιοί βοτανολόγοι συνέδεαν με τη μνήμη και το καθαρό πνεύμα, το φυτό που αγγίξατε στον δρόμο σας και δεν μπορέσατε να σταματήσετε να το σκέφτεστε. Κάποιοι συνεχίζουν τον δρόμο τους. Άλλοι επιβραδύνουν, αναπνέουν βαθύτερα και θέλουν να το πάρουν μαζί τους στο σπίτι. Αυτή η δεύτερη αντίδραση είναι που έχει ενδιαφέρον.

Ποιος κλίνει προς το δεντρολίβανο

Παρατηρήστε ποιος νιώθει έλξη προς αυτό, και ένα σχέδιο τείνει να εμφανιστεί. Το δεντρολίβανο συχνά καλεί μια φύση Ξύλου: εκείνους τους ανθρώπους που είναι φτιαγμένοι για την ορμή, για την καθοδήγηση και την κίνηση προς τα εμπρός, για την αυτοπεποίθηση ενός έργου σε εξέλιξη. Όταν αυτό το ρεύμα ρέει, είναι ακαταμάχητοι. Όταν μπλοκάρει, η ίδια ενέργεια δένεται προς τα μέσα σε εκνευρισμό και απογοήτευση, μια ανησυχία που δεν έχει πού να πάει. Το δέρμα τους συχνά αφηγείται την ίδια ιστορία στους κροτάφους, όπου μπορεί να γυαλίζει και να συγκεντρώνει μαύρα στίγματα καθώς η πίεση ανεβαίνει.

Για μια φύση Ξύλου, η πράσινη, τονωτική νότα του δεντρολίβανου μπορεί να μοιάζει λιγότερο με άρωμα και περισσότερο με ένα ορθάνοιχτο παράθυρο. Η αιχμηρή ζωντάνια της καμφοράς μπορεί να διαβαστεί ως ένα ρεύμα που είχε σταματήσει και αρχίζει πάλι να κινείται, μια απελευθέρωση του νου μετά από μια μακρά περίοδο που σπρώχνατε μια κλειστή πόρτα. Τίποτα εδώ δεν υπόσχεται, και τίποτα δεν είναι παγιωμένο. Είναι απλώς ότι το στοιχείο που κλίνει πιο έντονα προς την ορμή αναγνωρίζει συχνά το άρωμα που μοιάζει να κινείται μαζί του.

Ή μήπως δεν είναι η δική σας νότα

Παρατηρήστε επίσης ποιος δεν το αρπάζει. Μια φύση Φωτιάς, της οποίας η θερμότητα συγκεντρώνεται ψηλά στο μέτωπο όπου το δέρμα μπορεί να κοκκινίζει, να αναψοκοκκινίζει και να αντιδρά γρήγορα σε όλα, μπορεί να βρει το δεντρολίβανο πολύ αιχμηρό, πολύ ψυχρό, μια νότα που πιέζει αντί να καταπραΰνει. Μια φύση Μετάλλου, εκλεπτυσμένη και ακριβής, της οποίας η ξηρότητα απλώνεται κατά μήκος του σαγονιού σε λεπτές γραμμές και μια κάποια θαμπάδα, θα προτιμούσε αναμφίβολα κάτι πιο στρογγυλό και πιο απαλό, και θα οπισθοχωρούσε μπροστά σε όλη αυτή την πράσινη αιχμηρότητα.

Αν το δεντρολίβανο σας αφήνει ελαφρώς αδιάφορους, αυτός ο δισταγμός αξίζει όσο και η έλξη. Θα μπορούσε να σας προσανατολίσει προς ένα εντελώς διαφορετικό στοιχείο, που φανερώνεται αλλού στο πρόσωπο και ζητά ένα άλλο είδος αρώματος. Ανάμεσα στον άνθρωπο που παίρνει το κλωνάρι στο σπίτι του και σε εκείνον που το αφήνει απλώνεται ένας ολόκληρος χάρτης, και ο καθένας μας τον διαβάζει από μια διαφορετική αφετηρία.

Μείνετε λοιπόν με τη δική σας απάντηση. Αν η πράσινη, καμφορώδης ανάταση του δεντρολίβανου είναι αυτό προς το οποίο επιστρέφετε διαρκώς, αυτή η έλξη είναι ίσως το Ξύλο μέσα σας, που ζητά να κινηθεί και να δει ξανά καθαρά. Τα αρώματα που σας σταματούν στον δρόμο σπάνια είναι τυχαία. Το να αγαπάτε αυτό μπορεί να είναι από μόνο του μια ένδειξη του στοιχείου που είναι δικό σας διακριτικά.