Αγαπάτε το πεύκο: τι θα μπορούσε να αποκαλύψει το στοιχείο σας

Φανταστείτε ένα δάσος να κρατά την ανάσα του στον κρύο αέρα: ψηλά σκούρα δέντρα, το ρετσίνι ψηλό και καθαρό στον λαιμό, οι πευκοβελόνες κάτω από τα βήματα, ο χυμός να ανεβαίνει μέσα από τους κορμούς. Το πεύκο είναι αυτή η σκηνή αποσταγμένη. Κάποιοι περνούν από μπροστά του χωρίς να σταματήσουν. Εσείς επιβραδύνετε. Κι αυτή η παύση μάς λέει κάτι που αξίζει να ακουστεί.

Ποιος στρέφεται προς το πεύκο

Είναι συχνά οι φύσεις Μετάλλου που αγαπούν πρώτες αυτό το άρωμα. Το Μέταλλο είναι φινέτσα, ακρίβεια, εκείνο το σπάνιο ταλέντο να ξέρετε πότε το αρκετό είναι πραγματικά αρκετό. Είναι ο φίλος που απογυμνώνει αντί να συσσωρεύει, που προτιμά ένα μόνο σωστό πράγμα από δέκα ευχάριστα. Όταν πιέζεται για πολύ καιρό, αυτή η ίδια διαύγεια μπορεί να στραφεί προς τα μέσα σε μελαγχολία, μια ήρεμη προσκόλληση σε ό,τι έχει ήδη περάσει. Και το Μέταλλο διαβάζεται στο δέρμα κατά μήκος της γνάθου: μια τάση προς ξηρότητα, μια κάποια θαμπάδα, οι πρώτες λεπτές γραμμές που φτάνουν εκεί νωρίτερα απ’ ό,τι αλλού.

Για μια φύση αυτού του είδους, το πεύκο θα μπορούσε να διαβαστεί ως η νότα μιας καθαρής ανάσας που παίρνεται ένα καθαρό πρωινό, μιας εγκράτειας που συγκεντρώνεται πριν από μια δύσκολη μέρα. Είναι η ξηρότητα που υποδέχεται κανείς όχι με συναγερμό αλλά με μια μορφή χάρης. Αυτή η αντήχηση είναι το ουσιώδες σημείο. Δεν σας ελκύει το πεύκο επειδή θα έκανε κάτι πάνω σας. Σας ελκύει επειδή σάς μοιάζει, αχνά.

Προσέξτε όμως πού εκφράζεται το δέρμα σας

Εδώ γίνεται ενδιαφέρον. Δύο άνθρωποι μπορεί και οι δύο να στρέφονται προς το πεύκο απαντώντας σε πολύ διαφορετικά καλέσματα, και το δέρμα συχνά προδίδει το μέρος.

Αν το μέτωπό σας κοκκινίζει και ζεσταίνεται, αν η ερυθρότητα ανεβαίνει όταν η μέρα γίνεται ζεστή ή πιεστική, αυτό είναι η ιδιοσυγκρασία της Φωτιάς, και το πεύκο θα καθόταν αλλιώς πάνω σε μια φύση που ήδη τρέχει ζεστή. Αν μια περίσσεια λιπαρότητας επιστρέφει ασταμάτητα στους κροτάφους, αν τα μαύρα στίγματα συγκεντρώνονται εκεί παρά τη φροντίδα σας, αυτή είναι η υπογραφή του Ξύλου, γεμάτη ορμή και κίνηση, και αυτό το ίδιο ρετσίνι θα σήμαινε κάτι εντελώς διαφορετικό για εσάς. Παρατηρήστε επίσης τα μάγουλα: μια όψη αφυδάτωσης, σκιές κάτω από τα μάτια, ένα αχνό βαθούλωμα εξάντλησης ανήκουν στο Νερό, του οποίου το βάθος καλεί ένα άλλο είδος προσοχής.

Το άρωμα δεν άλλαξε. Αυτό που αλλάζει είναι η φύση πάνω στην οποία κάθεται, και η φύση δεν είναι ποτέ γενική. Η δική σας είναι μια ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία, με το δικό της κλίμα και τον δικό της τρόπο να διασχίζει τον χρόνο.

Αφήστε λοιπόν αυτή την έλξη να λειτουργήσει ως απόδειξη μάλλον παρά ως τύχη. Μια αγάπη για το πεύκο, ο τρόπος που σάς ηρεμεί, ο τρόπος που μοιάζει με ανοιχτό παράθυρο σε ένα κρύο και καθαρό φως, θα μπορούσε να είναι το Μέταλλο που ζητά διακριτικά να αναγνωριστεί.