Σας αρέσει το μοσχοκάρυδο: τι θα μπορούσε να αποκαλύψει το στοιχείο σας
Αν το μοσχοκάρυδο είναι το άρωμα που σας ηρεμεί, θα μπορούσε να είναι μια διακριτική ένδειξη της φύσης της Γης σας και του κέντρου που σταθεροποιεί.
Περάστε τη λάμα ενός τρίφτη πάνω από ένα ολόκληρο καρύδι και το δωμάτιο αλλάζει. Το μοσχοκάρυδο είναι ζεστασιά που γίνεται κοκκώδης: γλυκιά, ρητινώδης, ελαφρώς ξυλώδης, η μυρωδιά μιας κουζίνας τους κρύους μήνες, όταν κάτι σιγοβράζει αργά και κανείς δεν βιάζεται να φύγει. Δεν είναι μια εκρηκτική νότα. Ηρεμεί παρά εξυψώνει, και εκείνοι που το αγαπούν περισσότερο είναι συχνά εκείνοι που δίνουν αξία στην ηρεμία.
Ποιος στρέφεται προς αυτή τη ζεστασιά
Υπάρχει μια ιδιοσυγκρασία που ζει στο κέντρο. Σταθερή, περίεργη, γενναιόδωρη στην προσοχή της, κρατά το δωμάτιο ενωμένο χωρίς να ζητά να φανεί. Είναι η φύση της Γης, και όταν είναι σε ειρήνη, είναι η πιο γαλήνια συντροφιά που μπορεί κανείς να έχει. Όταν όμως πιέζεται για πολύ καιρό, βαραίνει: η σκέψη γυρίζει στον εαυτό της, η ανησυχία στριφογυρίζει χωρίς ποτέ να καταλαγιάσει, και μια κάποια βραδύτητα απλώνεται πάνω σε όλα. Στο δέρμα, αυτό το κέντρο διαβάζεται καθαρά, στη μύτη και στο μέσο του προσώπου, όπου οι πόροι διευρύνονται και τα πράγματα μοιάζουν φραγμένα, λίγο πυκνά, σαν το ίδιο το πρόσωπο να έχει πάρει βάρος.
Αν το μοσχοκάρυδο σας ελκύει, αυτό ίσως σας μοιάζει ήδη. Για μια φύση Γης, το έλαιο θα μπορούσε να μοιάζει λιγότερο με άρωμα και περισσότερο με ένα χέρι ακουμπισμένο στον ώμο: κάτι που αγκυρώνει όταν το μυαλό καλπάζει, ή που χαρίζει μια νότα ζεστασιάς σε ένα κέντρο που έγινε αργό, χωρίς ποτέ να πιέζει. Η Γη δεν θέλει να την ταρακουνήσουν. Θέλει να τη συναντήσουν, και το μοσχοκάρυδο τη συναντά συχνά ακριβώς σε αυτό το μητρώο.
Όταν το ίδιο άρωμα λέει κάτι άλλο
Δεν είναι όλοι όσοι αγαπούν το μοσχοκάρυδο από τη Γη, και εκεί γίνεται ενδιαφέρον. Παρατηρήστε πού εκφράζεται το δικό σας δέρμα. Αν μια περίσσεια λιπαρότητας επιστρέφει συνεχώς στους κροτάφους, με μαύρα στίγματα να συγκεντρώνονται εκεί, αυτή είναι η υπογραφή του Ξύλου, και το ίδιο ζεστό καρύδι θα αντηχούσε πολύ διαφορετικά σε μια φύση φτιαγμένη για ορμή και κίνηση. Αν, αντίθετα, είναι το σαγόνι σας που γίνεται ξηρό και θαμπό, όπου χαράσσονται οι πρώτες λεπτές γραμμές, ακούτε το Μέταλλο, το στοιχείο της φινέτσας και της γνώσης του πότε να σταματά, και η σχέση του με ένα τόσο στρογγυλό μπαχαρικό είναι μια εντελώς άλλη ιστορία.
Έτσι, η έλξη που νιώθετε δεν αφορά πραγματικά το καρύδι. Αφορά αυτό που, μέσα σας, ανταποκρίνεται όταν φτάνει η ζεστασιά, και αυτό που το δέρμα σας σας λέει από πάντα για το στοιχείο που ρέει από κάτω. Το μοσχοκάρυδο θέτει μια απαλή ερώτηση παρά δίνει μια απάντηση.
Μια αγάπη για αυτή την ιδιαίτερη ζεστασιά, λοιπόν, θα μπορούσε να είναι η Γη που ζητά διακριτικά να αναγνωριστεί.