Αν αγαπάτε το Γεράνι: ποιο μπορεί να είναι το στοιχείο σας
Το ροζ και πράσινο φύλλο στο οποίο επιστρέφετε διαρκώς είναι ίσως η Γη, το σταθερό σας κέντρο, που ζητά σιωπηλά να αναγνωριστεί.
Τρίψτε ένα φύλλο γερανιού ανάμεσα στα δάχτυλά σας πάνω σε ένα περβάζι και το δωμάτιο αλλάζει: πρώτα ανεβαίνει κάτι ροδαλό, ύστερα ένα πράσινο κοτσάνι από κάτω, και μια φρέσκια αιχμή, σχεδόν μενθόλη, που κρατά την ειλικρινή γλύκα. Είναι ένα άρωμα που γέρνει προς εσάς αντί να διαλαλεί την παρουσία του. Αν αυτό είναι το άρωμα που πιάνετε τον εαυτό σας να αναζητά, στο οποίο καθυστερείτε, που θέλετε κοντά στα χέρια σας, αυτή η κλίση μάς λέει κάτι. Όχι για το φύλλο. Για εσάς.
Το κέντρο που έλκεται προς τον εαυτό του
Στη δική μας ανάγνωση των στοιχείων, όσοι αγαπούν το Γεράνι φέρουν τις περισσότερες φορές μια φύση Γης. Η Γη είναι το σταθερό μέσο των πραγμάτων: εκείνη στην οποία οι άλλοι στηρίζονται, περίεργη και υπομονετική, κρατώντας το δωμάτιο σε ισορροπία. Είναι ένα καλό μέρος για να ζει κανείς. Κι όμως, όταν η Γη πιέζεται, αυτή η σταθερότητα μπορεί να πήξει σε μηρυκασμό, την ίδια σκέψη γυρισμένη πολλές φορές αφού έχει δώσει ό,τι είχε να δώσει, κι ένα σώμα που νιώθει βαρύ και αργό να κινηθεί. Στο πρόσωπο, η Γη τείνει να μιλά στη μύτη και στο κέντρο, όπου οι πόροι μπορεί να διευρυνθούν και το δέρμα να μοιάζει φραγμένο, κάπως στάσιμο, σαν το μέσο του προσώπου να κουβαλά το μέσο της διάθεσης.
Για μια φύση Γης, το Γεράνι θα μπορούσε να είναι η νότα που συναντά αυτό το κέντρο χωρίς να το πιέζει. Πράσινο και λουλουδένιο μαζί, ριζωμένο και ανάλαφρο στην ίδια ανάσα, θα μπορούσε να μοιάζει με συντροφιά για τη σταθερή ιδιοσυγκρασία μια μέρα βάρους, κάτι που σας γαληνεύει και ελαφραίνει ένα αργό κέντρο αντί να εξαναγκάζει οτιδήποτε. Είναι μια δυνατότητα που προσφέρεται σε μια ιδιοσυγκρασία, όχι μια υπόσχεση από ένα φυτό. Ό,τι κάνει το Γεράνι για εσάς, αν κάνει κάτι, το κάνει εξαιτίας του εδάφους όπου ακουμπά — και το δικό σας είναι ίσως η Γη.
Διαβάστε όμως πρώτα το δικό σας δέρμα
Εδώ γίνεται ενδιαφέρον, γιατί το να αγαπά κανείς ένα άρωμα σπάνια σημαίνει το ίδιο για δύο ανθρώπους. Αν το δέρμα σας είναι θερμό και γρήγορο να κοκκινίζει, ανάβοντας στο μέτωπο, έτοιμο να αντιδράσει, αυτή είναι η υπογραφή της Φωτιάς, και το Γεράνι θα στεκόταν αλλιώς απέναντι στη φύση σας. Αν η λιπαρότητα και μικρά μαύρα στίγματα επιστρέφουν διαρκώς στους κροτάφους σας, αυτό δείχνει προς το Ξύλο, το στοιχείο που προχωρά μπροστά, σπρωγμένο από την ορμή — και το ίδιο φύλλο θα έφερνε για εσάς ένα εντελώς διαφορετικό νόημα. Η ξηρότητα και οι πρώτες λεπτές γραμμές που συγκεντρώνονται κατά μήκος του σαγονιού ανήκουν στο Μέταλλο· μια κούφια, εξαντλημένη όψη κάτω από τα μάτια και κατά μήκος των παρειών ανήκει στο Νερό. Το έλαιο δεν αλλάζει. Το έδαφος από κάτω του, ναι — και μαζί του ό,τι θα μπορούσε ποτέ να σημαίνει το άρωμα για εσάς.
Παρατηρήστε λοιπόν πώς φτάσατε ως εδώ. Παρατηρήστε ότι, από όλα τα αρώματα του κόσμου, αυτό το φύλλο του ροζ και του πράσινου με τη φρέσκια αιχμή είναι εκείνο που κρατά την επιρροή του πάνω σας. Η έλξη σπάνια είναι τυχαία· τείνει να κυλά μέσα στο ύφασμα αυτού που ήδη είμαστε. Το να αγαπάτε το Γεράνι μπορεί να είναι η Γη, το ήσυχο κέντρο σας, που ζητά χωρίς λόγια να αναγνωριστεί.