Σας αρέσει το Μάραθο: ποιο μπορεί να είναι το στοιχείο σας

Φανταστείτε το φτερωτό χορτάρι στην άκρη ενός επαρχιακού δρόμου, τα σκιάδιά του να λικνίζονται, τη ζεστή, απαλή και γλυκάνιση πνοή του να ανεβαίνει στον απογευματινό ήλιο. Κάποιοι προσπερνούν. Εσείς επιβραδύνετε. Σκύβετε. Αυτή η μικρή ακούσια παύση μας λέει κάτι πριν προφερθεί έστω μία λέξη.

Εκείνες κι εκείνους που καλεί το Μάραθο

Ανάμεσα στις πέντε φύσεις, είναι συνήθως τα όντα της Γης που έλκονται από αυτή τη ζεστή, στρογγυλή, ελαφρώς μπριοσένια γλύκα. Η Γη είναι το σταθερό κέντρο, εκείνο πάνω στο οποίο ακουμπούν οι άλλοι, περίεργη και υπομονετική από ιδιοσυγκρασία. Κι όμως, όταν η Γη πιέζεται, αυτό το κέντρο βαραίνει: οι σκέψεις γυρίζουν γύρω από την ίδια ανησυχία χωρίς να κατακάθονται, και η μέρα αρχίζει να γίνεται αργή στο κουβάλημα. Το δέρμα κρατά το δικό του μητρώο. Σε μια φύση Γης, οι πόροι τείνουν να διευρύνονται κατά μήκος της μύτης και του κέντρου του προσώπου, και το κέντρο μπορεί να μοιάζει λίγο συμφορημένο, λίγο πυκνό, σαν να κρατά κι εκείνο περισσότερα απ’ όσα του χρειάζονται.

Για μια τέτοια φύση, το Μάραθο είναι συχνά η νότα που μοιάζει με επιστροφή στο σπίτι. Θα μπορούσε να σταθεί σε καλή συντροφιά με μια φύση Γης, μια ζεστασιά που σταθεροποιεί αντί να οξύνει, και σε μια μέρα βάρους, θα μπορούσε να φανεί πως ελαφραίνει ένα αργό κέντρο χωρίς ποτέ να το πιέζει. Λέμε θα μπορούσε, και το εννοούμε: είναι ζήτημα συγγένειας και αίσθησης, ενός αρώματος που μοιάζει να σας γνωρίζει, όχι οτιδήποτε προτίθεται να κάνει το έλαιο. Η έλξη που νιώθετε είναι το ενδιαφέρον κομμάτι. Είναι η ίδια σας η φύση που αναγνωρίζει μια συγγένεια.

Όταν η ένδειξη δείχνει αλλού

Η συγγένεια είναι προσωπική, και το Μάραθο δεν σημαίνει το ίδιο για τον καθένα που το αναζητά. Αν το δέρμα σας αφηγείται μια άλλη ιστορία, διαβάστε την με προσοχή. Αν η λιπαρότητα επιστρέφει αδιάκοπα στους κροτάφους σας, με το περιστασιακό μαύρο στίγμα να εγκαθίσταται εκεί, αυτή είναι η υπογραφή του Ξύλου, και το Μάραθο θα καταλάμβανε στο τελετουργικό σας μια πολύ διαφορετική θέση, πλασμένη από την ορμή και την κίνηση παρά από το ρίζωμα. Αν, αντίθετα, είναι τα μάγουλά σας και το λεπτό δέρμα κάτω από τα μάτια που ζητούν προσοχή, φαινόμενα αφυδατωμένα, σκιασμένα, ελαφρώς βαθουλωμένα όταν πέφτει το βράδυ, τότε το Νερό είναι ίσως η φύση που είναι δική σας, με το βάθος και την απόμακρη εφεδρεία του, και τη δική του επιθυμία για ανάπαυση.

Αυτά τα σημάδια δεν είναι ετυμηγορίες. Είναι απλώς η γλώσσα που χρησιμοποιεί το πρόσωπό σας, και κάθε στοιχείο γράφει με διαφορετικό χέρι κατά μήκος μιας διαφορετικής περιοχής. Η Γη μιλά στο κέντρο· το Ξύλο στους κροτάφους· το Νερό στα μάγουλα. Το να ξέρετε ποια γραφή είναι η δική σας αλλάζει ό,τι γίνεται κάθε άρωμα στα χέρια σας.

Προσέξτε λοιπόν τι κάνατε με το Μάραθο. Δεν το ανεχτήκατε απλώς ούτε το βρήκατε ευχάριστο. Ελκυστήκατε, και η έλξη είναι το μήνυμα. Το να αγαπάτε αυτή τη ζεστή, ριζωτική γλύκα μπορεί να είναι η ίδια η Γη, που ζητά σιγανά να αναγνωριστεί.