Σας αρέσει το Γαρύφαλλο: ποιο μπορεί να είναι το στοιχείο σας

Το γαρύφαλλο ανήκει στο βάθος του χειμώνα: το πορτοκάλι γεμάτο καρφάκια γαρύφαλλου που αφήνεται να στεγνώσει κοντά στη φωτιά, το φλιτζάνι που έγινε σκούρο και πικάντικο, η χαμηλή γλυκύτητα που συγκεντρώνεται σε ένα δωμάτιο όταν το κρύο πιέζει τα παράθυρα. Είναι ένα άρωμα από τζάκια παρά από κήπους, περισσότερο σκιά παρά ήλιος, ζεστό με τον τρόπο μιας θράκας που κρατά τη ζεστασιά της πολύ αφού σβήσει η φλόγα. Κάποιοι το βρίσκουν βαρύ, σχεδόν φαρμακευτικό. Κι άλλοι το νιώθουν να κατακάθεται μέσα τους σαν επιστροφή στο σπίτι, σαν να απαντά σε κάτι που ήταν ήδη εκεί.

Η φύση που αναζητά τη σκοτεινή ζεστασιά

Αν το γαρύφαλλο σας ελκύει, αξίζει να αναρωτηθείτε αν το Νερό είναι το στοιχείο που είναι δικό σας. Το Νερό είναι το βάθος και η ηρεμία, το βαθύ απόθεμα από το οποίο αντλούμε καθ’ όλη τη διάρκεια της μακράς εποχής, η ψυχραιμία που αντέχει όταν οι άλλοι καταρρέουν. Αλλά ένα απόθεμα μπορεί να εξαντληθεί, και όταν συμβαίνει αυτό, είναι συχνά το πρόσωπο του Νερού που το λέει πρώτο: τα μάγουλα και το δέρμα κάτω από τα μάτια, όπου μπορεί να εγκατασταθεί μια βαθουλωμένη και σκιασμένη όψη, όπου εμφανίζονται οι μαύροι κύκλοι και διαφαίνεται μια διψασμένη, εξασθενημένη ποιότητα. Συχνά συνοδεύεται από μια κούραση που φωλιάζει στα κόκαλα, και ένα μέρος φόβου που αναδύεται μόνο όταν πραγματικά φτάνουμε στα όριά μας.

Για μια τέτοια φύση, το γαρύφαλλο δεν είναι μια λάμψη που ρίχνεται ενάντια στο κρύο. Είναι μια ζεστασιά που κατεβαίνει να συναντήσει το κρύο, στον πάτο του πηγαδιού. Εκεί που ένα πιο ελαφρύ, πιο γλυκό άρωμα θα καθόταν στην επιφάνεια για να ευχαριστήσει, το γαρύφαλλο φτάνει πιο χαμηλά, προς το μέρος όπου φυλάσσεται το απόθεμα. Γι’ αυτό το Νερό το αγαπά τόσο συχνά: μπορεί να μοιάζει λιγότερο με άρωμα και περισσότερο με μια ζεστασιά που προσφέρεται στην ίδια την εξάντληση, μια νότα που σας συναντά εκεί που είστε σιωπηλοί και χαμηλά, αντί να σας ζητά να ανυψωθείτε.

Ή μήπως μιλάει ένα άλλο στοιχείο

Ωστόσο, το να αγαπάτε το γαρύφαλλο είναι μια ένδειξη και όχι μια ετυμηγορία, και αξίζει να την αντιπαραβάλετε με τις άλλες. Αν το δέρμα σας μιλά πρώτα κατά μήκος της γνάθου, με ξηρότητα και μια κάποια θαμπάδα, και μια κλωστή μελαγχολίας διατρέχει την ψυχραιμία σας, το στοιχείο που είναι δικό σας είναι ίσως το Μέταλλο παρά το Νερό, και το γαρύφαλλο σας ελκύει ίσως για την εκλέπτυνση της σκιερής του πλευράς. Αν, αντίθετα, είναι η μύτη και το κέντρο του προσώπου που σας ταλαιπωρούν, μια αίσθηση συμφόρησης και βάρους στη μέση, με ανησυχία για το κλίμα όταν πιέζεστε, η Γη είναι ίσως πιο κοντά στην αλήθεια, και το γαρύφαλλο σαγηνεύει ίσως το κομμάτι σας που λαχταρά να συγκεντρωθεί και να γαληνέψει.

Η έλξη είναι πραγματική και στις δύο περιπτώσεις. Αυτό που υποδεικνύει είναι το ερώτημα. Το να αγαπάτε το γαρύφαλλο μπορεί να είναι το Νερό που ζητά ζεστασιά στα βάθη, μια φύση τεντωμένη προς τη μόνη νότα που κατεβαίνει αρκετά χαμηλά για να το συναντήσει, και που εύχεται, σιγανά, να αναγνωριστεί. Αν αυτή η ανάγνωση αγγίζει μέσα σας κάτι αληθινό, αφήστε την να σας συνοδεύσει για λίγο, και αφήστε την να σας οδηγήσει προς το στοιχείο που σας φυλάει από πάντα.