Αν αγαπάτε τον βασιλικό: ποιο θα μπορούσε να είναι το στοιχείο σας
Το ζεστό, πιπεράτο πράσινο του βασιλικού συχνά καλεί μια φύση Γης — μια διακριτική ένδειξη του στοιχείου που σας αφορά.
Φρέσκος βασιλικός σχισμένος πάνω σε ένα καλοκαιρινό πιάτο, ακόμα ζεστός από το σερβίρισμα: αυτό το πράσινο της γλυκιάς γλυκάνισου, πιπεράτο και ζωντανό, το άρωμα που ανεβαίνει πριν από το πιρούνι. Κάποιες από εμάς σταματούν σε αυτή την πρώτη ανάσα και θέλουν να μείνουν εκεί. Αν ανήκετε σε αυτές, αυτό το ένστικτο αξίζει να το ακούσετε, γιατί τείνει να ταξιδεύει μαζί με μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία.
Ποιον τείνει να καλεί ο βασιλικός
Εκείνες που τις ελκύει ο βασιλικός είναι, τις περισσότερες φορές, άνθρωποι με φύση Γης — το σταθερό κέντρο του δωματίου, εκείνη πάνω στην οποία οι άλλοι στηρίζονται χωρίς να το αντιλαμβάνονται πλήρως. Περίεργη, υπομονετική, δύσκολο να την πιέσετε. Ωστόσο, όταν μια φύση Γης βρεθεί υπό πίεση, αυτή η σταθερότητα μπορεί να πήξει σε μηρυκασμό, την ίδια σκέψη να γυρίζει ξανά και ξανά πέρα από κάθε χρησιμότητα. Το δέρμα μπορεί να το καθρεφτίσει: στη μύτη και στο κέντρο του προσώπου, οι πόροι μπορεί να διευρυνθούν και να φράξουν, και η όψη να αποκτήσει μια πιο αργή, πιο βαριά αίσθηση, σαν το μέσο του προσώπου να κουβαλά το βάρος της ημέρας.
Για μια φύση Γης, ο βασιλικός θα μπορούσε να είναι η νότα που συναντά αυτό το κέντρο εκεί όπου ήδη βρίσκεται. Το πράσινο νήμα του διαβάζεται συχνά ως μια ελαφριά αποφόρτιση του κεφαλιού, ένα σήκωμα της αργής αίσθησης, χωρίς τίποτα να πιέζει ή να βιάζει. Τίποτα δεν υπόσχεται εδώ — μόνο ότι το άρωμα τείνει να ακουμπά, για τη Γη, σαν ένα χέρι που αγγίζει τον ώμο παρά σαν μια σπρωξιά ανάμεσα στα δύο. Αυτή η εύκολη αναγνώριση είναι από μόνη της το σημάδι. Δεν χρειάζεται να φτάσετε στον βασιλικό με τη λογική· απλώς έχει τη γεύση του οικείου εδάφους.
Αν όμως ο βασιλικός σας μιλά αλλιώς
Το να αγαπάτε ένα άρωμα είναι ένα πράγμα· το τι λέει το δέρμα σας είναι άλλο, και τα δύο δεν ονομάζουν πάντα το ίδιο στοιχείο. Παρατηρήστε πού το πρόσωπό σας τραβά τη δική του προσοχή. Αν η λιπαρότητα επιστρέφει διαρκώς στους κροτάφους σας, με κάποιο μαύρο στίγμα να εγκαθίσταται εκεί, αυτή είναι η υπογραφή του Ξύλου — το σημάδι της ορμής και της κίνησης που μετατρέπεται σε ευερεθιστότητα υπό πίεση — και ο βασιλικός θα σήμαινε για εσάς κάτι εντελώς διαφορετικό, μια πράσινη νότα πάνω σε άλλη υφή. Αν αντίθετα είναι το μέτωπό σας που κοκκινίζει και θερμαίνεται, επιρρεπές σε ερυθρότητα ή ευαισθησία, αυτό διαβάζεται ως Φωτιά, γεμάτη ακτινοβολία και αντιδραστικότητα, και το πιπεράτο σήκωμα του βασιλικού μπορεί να μοιάζει λιγότερο με γαλήνη και περισσότερο με καύσιμο.
Δεν υπάρχει ένας μόνο σωστός τρόπος να αγαπήσει κανείς αυτό το έλαιο. Μια φύση Γης μπορεί να το πιάσει για να αγκυρώσει ένα κέντρο που περιπλανιέται· μια φύση Φωτιάς μπορεί να το πιάσει και να το βρει αναζωπυρωτικό. Το θέμα δεν είναι ότι ο βασιλικός ανήκει σε ένα στοιχείο και σε κανένα άλλο — είναι ότι ο τρόπος που σας μιλά σας λέει κάτι. Όταν ένα άρωμα έχει τη γεύση της επιστροφής στο σπίτι, η διεύθυνση που υποδεικνύει είναι συνήθως η δική σας.
Παρατηρήστε λοιπόν πώς κρατάτε τον βασιλικό: αν σας ηρεμεί ή σας ανάβει, αν τον θέλετε κοντά στο δέρμα ή μόνο κοντά στο πιάτο. Μια αγάπη για τον βασιλικό, αν την ακολουθήσετε με ειλικρίνεια, μπορεί να είναι η Γη που ζητά διακριτικά να γίνει γνωστή.