Το φυτικό έλαιο που αγαπά το στοιχείο σας

Τα αιθέρια έλαια τραβούν την προσοχή, πολύτιμα σταγόνα-σταγόνα για το άρωμά τους και την ιστορία τους. Κι όμως, η διακριτική αρχιτεκτονική κάθε τελετουργίας ζει από κάτω τους, μέσα στα φυτικά έλαια και τα βούτυρα που κρατούν όλα τα υπόλοιπα. Αυτές είναι οι υφές που γνωρίζει το χέρι σας: το καριτέ που μαλακώνει ώσπου να εξαφανιστεί στην επαφή, το jojoba που χάνεται σαν δεύτερη επιδερμίδα, το cupuaçu που απλώνεται σαν σατέν, το φραγκόσυκο που γλιστρά, λεπτό και φωτεινό. Η επιλογή ανάμεσά τους δεν είναι τεχνική απόφαση. Είναι ζήτημα ιδιοσυγκρασίας, και η ιδιοσυγκρασία, στην αρχαία ανάγνωση των πέντε στοιχείων, είναι κάτι με το οποίο γεννιέται κανείς.

Η υφή είναι μια γλώσσα που η φύση σας ήδη μιλά

Σκεφτείτε τι πραγματικά είναι αυτά τα τέσσερα, γιατί τα γεγονότα είναι ομορφότερα από τα λόγια. Το jojoba δεν είναι έλαιο αλλά υγρό κερί, και η δομή του στέκεται αξιοσημείωτα κοντά σε ό,τι παράγει η ίδια η επιδερμίδα, γι’ αυτό και μοιάζει να εξαφανίζεται αντί να κάθεται στην επιφάνεια. Το καριτέ κρατά το σχήμα του ώσπου να το φτάσει η ζεστασιά των δαχτύλων σας, κι έπειτα λιώνει στη θερμοκρασία του σώματος σε ένα εύκαμπτο πέπλο. Το cupuaçu, που βγαίνει από έναν αμαζόνιο ξάδελφο του κακάο, φημίζεται στους τεχνίτες για την ποσότητα νερού που μπορεί να κρατήσει σε αιώρηση, κι αυτό του χαρίζει εκείνη τη μαξιλαρωτή, βελούδινη πτυχή. Το έλαιο από σπόρους φραγκόσυκου είναι η πιο σπάνια χειρονομία από τα τέσσερα· μπορεί να χρειαστεί σχεδόν ένας τόνος καρπών και αμέτρητοι μικροί σπόροι για να γεμίσει ένα μόνο μπουκάλι, γι’ αυτό και το στάζουμε, ποτέ δεν το σπαταλάμε.

Παρατηρήστε τώρα πόσο διαφορετικά το πιάνει κανείς. Κάποιες επιδερμίδες πίνουν τον πλούτο και ζητούν κι άλλο. Άλλες θέλουν μόνο έναν ψίθυρο και επαναστατούν ενάντια στο βάρος. Δεν είναι μόνο προτίμηση. Στο παραδοσιακό πλαίσιο, καθεμία από τις πέντε φύσεις φέρει μια υπογραφή που το πρόσωπο αναγγέλλει διακριτικά, κι αυτή η υπογραφή τείνει να φλερτάρει με μια συγκεκριμένη υφή.

Οι πέντε, και προς τι τείνει η καθεμία

Στην αρχαία ανάγνωση, το Ξύλο συγκεντρώνει την ενέργειά του στους κροτάφους και κατά μήκος των φρυδιών, φύση ορμής και κίνησης, συχνά επιρρεπής σε μια λάμψη από το μεσημέρι κιόλας. Μια ιδιοσυγκρασία Ξύλου σπάνια θέλει βαρύ πέπλο· η σχεδόν αβαρής υφή του jojoba, τόσο κοντά στην ίδια την κατασκευή της επιδερμίδας, ταιριάζει στον ανήσυχο και αυτορυθμιζόμενο χαρακτήρα του, παρόν χωρίς ποτέ να αναγγέλλεται.

Η Φωτιά ανεβαίνει στο μέτωπο και στα ψηλά επίπεδα του προσώπου, φύση ακτινοβολίας και θερμότητας, εύκολα κοκκινισμένη. Το ένστικτό της πηγαίνει προς την ελαφρότητα που εξακολουθεί να κρατά το φως, και το λεπτό, φωτεινό στάξιμο του ελαίου από σπόρους φραγκόσυκου απαντά σε αυτό το ένστικτο, υφή που χαρίζει φως χωρίς ποτέ να βαραίνει μια φύση ήδη επιρρεπή στη λάμψη.

Η Γη κεντράρεται γύρω από τη μύτη και στη μέση του προσώπου, η πιο σταθερή από τις πέντε, γενναιόδωρη και αργή στην αλλαγή, κάποιες φορές επιρρεπής σε ένα κάποιο πάχος ή σε μια συμφόρηση του πόρου της. Η Γη έλκεται από τη σιγουριά ενός αληθινού βουτύρου, και το καριτέ, που λιώνει από στερεό σε εύκαμπτο πάνω στην επιδερμίδα, δίνει εκείνη την ήρεμη, αβίαστη παρηγοριά που μια σταθερή φύση αναγνωρίζει ως δική της.

Το Μέταλλο κινείται προς το σαγόνι και τη λεπτή αρχιτεκτονική του κάτω προσώπου, φύση εκλέπτυνσης και δομής, και η πιο επιρρεπής στην ξηρότητα και σε ένα ματ τελείωμα, σχεδόν χάρτινο. Το Μέταλλο εκτιμά την ακρίβεια παρά την αφθονία, έναν μελετημένο πλούτο παρά μια ροή, κι εκεί πάλι το πειθαρχημένο γλίστρημα του καριτέ ή μια μετρημένη πινελιά cupuaçu συναντά μια ιδιοσυγκρασία που αγαπά το ακριβές και το καλοφτιαγμένο.

Το Νερό απλώνεται στα μάγουλα και στις λεπτές κοιλότητες κάτω από τα μάτια, το πιο βαθύ από τα πέντε, στοχαστικό και σιωπηλό, όπου οι σκιές και οι μαύροι κύκλοι τείνουν να μαζεύονται. Το Νερό ζητά μαξιλάρι και βάθος, και η σατέν, γεμάτη νερό πτυχή του cupuaçu μιλά τη γλώσσα του, υφή με αποθέματα, που κρατά κάτι σε ήρεμη αιώρηση με τον τρόπο αυτής της φύσης.

Ξαναδιαβάστε αυτά τα πέντε και ίσως νιώσετε ένα από αυτά να σας τραβά περισσότερο από τα άλλα. Αυτή η έλξη είναι το ζητούμενο. Η λάμψη των κροτάφων, το κοκκίνισμα του μετώπου, το σταθερό κέντρο, το λεπτό και ξηρό σαγόνι, το σκιασμένο μάγουλο — το καθένα ανήκει σε μια φύση, και η φύση σας δεν είναι ούτε διάθεση ούτε εποχή. Καθορίστηκε την ημέρα που γεννηθήκατε, και μπορεί να διαβαστεί μόνο από αυτή την ημερομηνία. Μόλις μάθετε ποιο από τα πέντε είναι πραγματικά δικό σας, η υφή προς την οποία έτεινε πάντα η επιδερμίδα σας παύει να είναι υπόθεση και γίνεται επιστροφή στο σπίτι.