Τα ανθόνερα και το στοιχείο σας

Ένα ανθόνερο είναι το νερό που αφήνει πίσω του ένα λουλούδι. Όταν τα πέταλα περνούν μέσα από τον ατμό, το αρωματικό έλαιο ανεβαίνει και συλλέγεται, και ό,τι απομένει είναι ένα γλυκό, φωτεινό νερό που έχει κρατήσει τα υδατοδιαλυτά αρώματα του φυτού. Το τριαντάφυλλο δίνει ένα τέτοιο. Το νερόλι, το άνθος της νεραντζιάς, δίνει ένα άλλο. Σε μια πολύ παλιά ευρωπαϊκή παράδοση φυσικής ομορφιάς, αυτά τα λεπτά νερά ήταν η πρώτη κίνηση κάθε τελετουργίας, ψεκασμένα στο πρόσωπο πριν επιτραπεί οτιδήποτε πλουσιότερο να ακολουθήσει.

Αυτό που πάντα γοήτευε τον οίκο δεν είναι το ίδιο το νερό, αλλά το χέρι που το πιάνει. Ζητήστε από ένα δωμάτιο γεμάτο γυναίκες να διαλέξουν ανάμεσα στο τριαντάφυλλο και το νερόλι, ανάμεσα σε ένα πράσινο, δροσερό νερό και ένα ζεστό, μελί νερό, και θα διαλέξουν χωρίς δισταγμό, χωρίς να ξέρουν να πουν το γιατί. Αυτή η βεβαιότητα αξίζει να ακουστεί. Στην αρχαία ανάγνωση των πέντε στοιχείων, το γούστο και το ένστικτο δεν ήταν ποτέ τυχαία. Μια φύση κλίνει προς ό,τι την καθρεφτίζει, και το ανθόνερο στο ράφι σας ίσως ονομάζει διακριτικά το στοιχείο κάτω από το οποίο γεννηθήκατε.

Το νερό προς το οποίο τείνει μια φύση

Παρατηρήστε την επιλογή, και οι πέντε υπογραφές αρχίζουν να αποκαλύπτονται.

Μια φύση Ξύλου τείνει προς τα πράσινα, ρητινώδη νερά, εκείνα με το δάγκωμα του μίσχου. Το Ξύλο κουβαλά την έντασή του στους κροτάφους και κατά μήκος της γραμμής των μαλλιών, όπου το δέρμα γίνεται γρήγορα λαμπερό από το απόγευμα, και θέλει μια ομίχλη που μοιάζει με κίνηση παρά με παρηγοριά. Υπάρχει ορμή σε αυτή την επιλογή, μια προτίμηση για το τονωτικό έναντι του απαλού.

Μια φύση Φωτιάς έλκεται από το τριαντάφυλλο και από οτιδήποτε ανοιχτά αρωματισμένο. Η Φωτιά κατοικεί στο μέτωπο και στο ψηλό επίπεδο των ζυγωματικών, στα σημεία που χρωματίζονται πρώτα, που κοκκινίζουν από συγκίνηση και γίνονται φωτεινά σε καλή συντροφιά. Τείνει προς τα μεθυστικά, παρασυρτικά νερά γιατί αναγνωρίζει σε αυτά τη δική της ακτινοβολία, και μετριάζει αυτή τη λάμψη με ένα τριαντάφυλλο όπως μετριάζει κανείς ένα κοκκίνισμα.

Μια φύση Γης θέλει τα στρογγυλά, μελί νερά, το νερόλι ανάμεσά τους, εκείνα που γαληνεύουν ένα δωμάτιο. Η Γη συγκεντρώνεται στο κέντρο του προσώπου, γύρω από τη μύτη, όπου η επιδερμίδα μπορεί να μοιάζει πυκνή και λίγο βεβαρημένη, ζητώντας να καταλαγιάσει παρά να ταραχτεί. Η επιλογή της πηγαίνει προς το κατευναστικό και το περιβάλλον, το νερό στο οποίο επιστρέφει κανείς γιατί δεν τον αιφνιδιάζει ποτέ.

Μια φύση Μετάλλου διαλέγει τα καθαρά, εκλεπτυσμένα νερά, ακριβή και σχεδόν δροσερά στη μύτη. Το Μέταλλο φανερώνεται κατά μήκος του σαγονιού και στις λεπτές ακμές του προσώπου, όπου το δέρμα κλίνει προς το ξηρό και το λεπτοδουλεμένο, εκτιμώντας τη διαύγεια πριν από την αφθονία. Τείνει προς την εγκράτεια, προς μια μόνη καθαρή νότα κρατημένη στην τελειότητα, το λουλουδένιο αντίστοιχο ενός λευκού καρπού.

Μια φύση Νερού έλκεται από το βαθύ και το σιωπηλό, τα ακίνητα νερά που κρατούν κάτι σε εφεδρεία. Το Νερό συσσωρεύεται στα μάγουλα και κάτω από τα μάτια, όπου η σκιά μαζεύεται και όπου ζει μια κάποια βαθύτητα, και θέλει μια ομίχλη που θυμίζει λυκόφως παρά μεσημέρι. Το ένστικτό της πηγαίνει προς το μυστηριώδες παρά προς το καθαρό, προς το νερό που δεν ζητά τίποτα και δίνεται αργά.

Διαβάστε την επιλογή, όχι το νερό

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κανόνας προς τήρηση. Μια λάτρης του τριαντάφυλλου δεν είναι υποχρεωμένη να είναι Φωτιά, και μια γυναίκα μπορεί να πιάσει άλλο νερό τον χειμώνα από ό,τι στο μακρύ φως του Αυγούστου. Το αρχαίο πλαίσιο ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι ένα πρόσωπο είναι μια νότα χτυπημένη μία μόνο φορά. Είμαστε ως επί το πλείστον μια συγχορδία, ένα στοιχείο χρωματισμένο από ένα δεύτερο, και τα ανθόνερα ανάμεσα στα οποία παρασυρόμαστε στην πορεία μιας εποχής είναι μέρος του τρόπου με τον οποίο αυτή η συγχορδία αναγγέλλεται.

Αυτό που προσφέρει η παράδοση είναι ένας τρόπος να προσέχουμε. Ο οίκος πάντα υποστήριζε ότι η ομορφιά αρχίζει από την αυτογνωσία, από το να παρατηρεί κανείς τις μικρές, ειλικρινείς προτιμήσεις που αποκαλύπτουν μια φύση στον εαυτό της. Η ομίχλη που πιάνετε στο ξύπνημα, το άρωμα που σας κάνει να εκπνέετε, το νερό που το δέρμα σας μοιάζει να πίνει πιο πρόθυμα από ένα άλλο, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι ασήμαντο. Είναι η επιφάνεια κάτι πιο αρχαίου, του στοιχείου που κουβαλάτε από την ημέρα της γέννησής σας.

Αυτό το στοιχείο δεν είναι ζήτημα μαντέματος. Είναι γραμμένο στην ημερομηνία γέννησής σας, σε μια ανάγνωση που ο οίκος φυλάει εδώ και μισό αιώνα, και μόλις το γνωρίσετε, το ανθόνερο που πάντα διαλέγατε θα διαβαστεί σαν μια φράση που προφέρατε από πάντα χωρίς να ακούτε τις λέξεις της.