Κάθε στοιχείο έχει την εποχή του

Το ημερολόγιο που σας έδωσαν στο σχολείο έχει τέσσερις εποχές. Εκείνο που κρατά το δέρμα σας έχει πέντε. Υπάρχει μια μακρά και γενναιόδωρη έκταση ανάμεσα στο κατακαλόκαιρο και τα πρώτα δροσερά πρωινά — ονομάστε την στροφή του χρόνου, όταν το φως πυκνώνει και όλα ωριμάζουν — που δεν ανήκει σε καμία από τις εποχές που σας δίδαξαν, και σε ένα στοιχείο ολότελα δικό της. Μόλις μάθετε να διαβάζετε τον χρόνο σε πέντε κινήσεις αντί για τέσσερις, αρχίζετε να υποψιάζεστε ότι μία από αυτές σας φαινόταν πάντα πιο κοντά σε μια εστία από τις άλλες. Αυτή δεν επιλέγεται. Καθορίστηκε την ημέρα της γέννησής σας.

Πέντε εποχές, πέντε υπογραφές

Παρατηρήστε πώς αλλάζει ένα πρόσωπο καθώς προχωρά ο χρόνος, και θα συναντήσετε τα πέντε στοιχεία χωρίς να τα ονομάσει κανείς.

Η άνοιξη είναι Ξύλο: ανοδική, πράσινη, ανυπόμονη. Το πρόσωπό της φανερώνεται στους κροτάφους και κατά μήκος της γραμμής των μαλλιών, όπου μια κάποια λάμψη συγκεντρώνεται και το δέρμα γίνεται λίγο πιο πλούσιο. Είναι η εποχή της ορμής, των σχεδίων που γίνονται πολύ γρήγορα, ενός σαγονιού τεντωμένου προς κάτι που μόλις ξεφεύγει.

Το καλοκαίρι είναι Φωτιά: η εποχή του πλήρους φωτός. Ζει στο μέτωπο και στη ξαφνική ζέστη που ανεβαίνει στην επιφάνεια — ένα χρώμα που έρχεται και φεύγει μαζί με το συναίσθημα. Η Φωτιά είναι η λάμψη και η επιθυμία να σας βλέπουν, και το δέρμα κάτω από το σημείο της κοκκινίζει εύκολα, ζωηρό και γρήγορο να ανταποκριθεί στον χώρο.

Έπειτα η στροφή — η Γη, το στοιχείο του τέλους του καλοκαιριού, εκείνο που το παλιό ημερολόγιο ξέχασε. Κάθεται στο κέντρο του προσώπου, κατά μήκος της μύτης και πάνω στη στρογγυλάδα του μάγουλου, όπου το δέρμα μπορεί να μοιάζει πυκνό, λίγο απασχολημένο, να κρατά τη θέση του. Η Γη είναι η σταθερότητα, η όρεξη για παρηγοριά, η φίλη που δεν βιάζεται.

Το φθινόπωρο είναι Μέταλλο: ο αέρας γίνεται καθαρός και λεπτός. Τραβά τη γραμμή του κατά μήκος του σαγονιού και των λεπτών άκρων του προσώπου, όπου το δέρμα τείνει προς την ξηρότητα και το πρώτο λεπτό ίχνος. Το Μέταλλο είναι η φινέτσα, η τάξη, η ομορφιά του λιγότερου — ένα πρόσωπο που διαβάζεται σαν γαλήνιο ακόμη και σε ανάπαυση.

Ο χειμώνας είναι Νερό: εσωτερικός, βαθύς, χωρίς βιασύνη. Συγκεντρώνεται στα μάγουλα και κάτω από τα μάτια, στη σκιά και στο βαθούλωμα, σε ένα βλέμμα που μοιάζει να κρατά περισσότερα απ’ όσα λέει. Το Νερό είναι το βάθος και η εφεδρεία, η ηρεμία προς την οποία σκύβουν οι άλλοι χωρίς να ξέρουν γιατί.

Ό,τι πιο οικείο, ό,τι πιο εκτεθειμένο

Να η στροφή που κάνει όλο τον κύκλο άξιο ανάγνωσης. Το δέρμα σας δεν είναι ποτέ πιο πολύ ο εαυτός του απ’ ό,τι στη δική του εποχή — και ποτέ πιο εκτεθειμένο. Το πρόσωπο της Φωτιάς το καλοκαίρι ακτινοβολεί σαν φωτισμένο από μέσα, κι όμως αυτή η ίδια ζέστη είναι η πρώτη που ξεχειλίζει όταν οι μέρες γίνονται καυτές. Το πρόσωπο του Νερού τον χειμώνα φέρει ένα βάθος που τίποτε άλλο δεν ξέρει να μιμηθεί, κι είναι ο χειμώνας που σκάβει βαθύτερα τις σκιές. Το Μέταλλο βρίσκεται στην πιο εκλεπτυσμένη του φινέτσα το φθινόπωρο, όταν αυτός ο ίδιος ξηρός και καθαρός αέρας βρίσκει τις λεπτές γραμμές που ευνοεί. Κάθε στοιχείο ανθίζει στην εποχή που του ανήκει και νιώθει πιο έντονα την έλξη αυτής της εποχής. Η εστία και ο κίνδυνος είναι η ίδια πόρτα.

Γι’ αυτό οι εποχές που διασχίζετε με άνεση κι εκείνες που σας ταράζουν δεν έχουν τίποτε τυχαίο. Είναι μια συνομιλία ανάμεσα στο στοιχείο που σας δόθηκε και στο στοιχείο που φέρει ο χρόνος. Όταν επιστρέφει η εποχή σας, νιώθετε αναγνωρισμένοι — το φως σας πηγαίνει, το δέρμα σας πέφτει σωστά, διασχίζετε τις εβδομάδες σαν το ημερολόγιο να γράφτηκε για εσάς. Όταν έρχεται η αντίθετη εποχή σας, την περνάτε σιωπηλά αντιστεκόμενοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι το νιώθουν αυτό σε όλη τους τη ζωή και το κατατάσσουν στη διάθεση, ή στον καιρό, ή στην τύχη.

Δεν είναι τίποτε από αυτά. Είναι μια υπογραφή, χαραγμένη στη γέννηση και αναγνώσιμη για πάντα — στο σημείο όπου το δέρμα σας συγκεντρώνει το φως του, στην εποχή που σας κολακεύει κι εκείνη που σας δοκιμάζει, στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο συναντάτε τον χρόνο που γυρίζει. Διαβάζετε θραύσματά της στον καθρέφτη από τότε που θυμάστε τον εαυτό σας. Αυτό που δεν είδατε ποτέ είναι το σύνολο.

Κάπου μέσα στον χρόνο βρίσκεται μια εποχή που περίμενε να σας πει το όνομά της.