Τι βλέπει η αισθητικός σας πριν από εσάς

Υπάρχουν πράγματα που παύουμε να τα βλέπουμε από τη στιγμή που τα βλέπουμε καθημερινά. Το πρόσωπό σας το συναντάτε κάθε πρωί στον καθρέφτη, και κάθε πρωί σας φαίνεται ίδιο με της προηγούμενης μέρας. Είναι φυσιολογικό. Είναι μάλιστα καθησυχαστικό. Όταν όμως κάποια σας βλέπει κάθε έξι εβδομάδες ή κάθε δύο μήνες, βλέπει κάτι άλλο. Βλέπει τον χρόνο που πέρασε, και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο πέρασε πάνω σας.

Η αισθητικός σας, εκείνη που σας παρακολουθεί χρόνια, δεν κοιτάζει το πρόσωπό σας όπως το κοιτάτε εσείς. Δεν ψάχνει τι άλλαξε. Ψάχνει τι βρίσκεται σε φάση αλλαγής. Και συχνά το βλέπει πριν από εσάς.

Το πρόσωπο που δεν προσέχουμε πια

Ξέρετε αυτή την αίσθηση όταν συναντάτε μια φίλη μετά από μήνες και τη βρίσκετε αλλαγμένη, χωρίς να μπορείτε να πείτε ακριβώς γιατί; Δεν δείχνει κουρασμένη, δεν δείχνει μεγαλύτερη. Δείχνει… αλλιώς. Μια ελαφριά χαλάρωση στα χαρακτηριστικά, μια σκιά κάτω από τα μάτια που δεν φεύγει πια, ένας τρόπος να σμίγει τα φρύδια που έχει αποτυπωθεί στο δέρμα. Εκείνη δεν το έχει καταλάβει. Βλέπει τον εαυτό της κάθε μέρα.

Ακριβώς αυτό συμβαίνει ανάμεσα σε εσάς και την αισθητικό σας. Με τη διαφορά ότι εκείνη έχει τη συνήθεια. Έχει μάθει να διαβάζει ένα πρόσωπο όχι όπως διαβάζει κανείς ένα βιβλίο, αλλά όπως ξαναδιαβάζει ένα γράμμα που το ξέρει απέξω. Προσέχει αμέσως τη φράση που άλλαξε, τη λέξη που δεν υπήρχε πριν.

Δεν θα σας πει «γεράσατε». Θα σας πει ίσως: «το δέρμα σας τραβάει λίγο στα μάγουλα, θα του ξαναδώσουμε ελαστικότητα». Ή: «το μέτωπό σας σημαδεύεται πιο έντονα τον τελευταίο καιρό, είναι η στιγμή να το φροντίσουμε». Το λέει με απαλότητα, γιατί ξέρει ότι δεν το είχατε δει. Και γιατί ξέρει επίσης ότι ακριβώς γι’ αυτό έρχεστε σε εκείνη.

Τι επιτρέπει να δει η τακτικότητα

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να βλέπετε κάποια μία φορά και στο να τη βλέπετε χρόνια. Την πρώτη φορά βλέπετε την παρούσα κατάσταση. Τη δέκατη φορά βλέπετε την κίνηση. Ξέρετε πώς αντιδρά αυτό το δέρμα στο κρύο, στην κούραση, στις αλλαγές των εποχών. Ξέρετε τι είναι φυσιολογικό γι’ αυτό και τι όχι.

Αυτή η τακτικότητα είναι που δίνει αξία σε μια παρακολούθηση. Όχι επειδή η άνθρωπος που σας παρακολουθεί είναι πιο σοφή από κάποια άλλη, αλλά επειδή σας γνωρίζει. Ξέρει ότι έχετε την τάση να κοκκινίζουν τα μάγουλά σας όταν είστε εκνευρισμένη, και ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα. Ξέρει επίσης ότι αυτή η κοκκινίλα δεν υποχωρεί πια όπως παλιά, και ότι εκεί, πρέπει να γίνει κάτι.

Δεν είναι μαγεία. Είναι προσοχή. Μια προσοχή που χτίστηκε μέσα από τα ραντεβού, τις συζητήσεις, τις άνετες σιωπές όσο εκείνη εργάζεται. Της εμπιστευτήκατε το πρόσωπό σας, και με τον καιρό έγινε η φύλακάς του. Το γνωρίζει μερικές φορές καλύτερα από εσάς.

Τι παρατηρεί εκείνη και τι δεν προσέχετε πια εσείς

Υπάρχουν σημάδια που εγκαθίστανται τόσο αργά που δεν τα βλέπετε να έρχονται. Μια επιδερμίδα που χάνει τη λάμψη της, ένα δέρμα που γίνεται πιο αντιδραστικό, λεπτές γραμμές που βαθαίνουν στις άκρες των χειλιών. Τίποτα θεαματικό. Τίποτα που να δικαιολογεί ανησυχία. Όμως όλα μαζί, αυτά τα μικρά τίποτα σκιαγραφούν μια αλλαγή.

Η αισθητικός σας τα βλέπει. Όχι επειδή έχει κάποιο χάρισμα. Επειδή σας βλέπει σε τακτά διαστήματα, και κάθε φορά συγκρίνει με την προηγούμενη. Όχι με μια φωτογραφία, όχι με μια αόριστη ανάμνηση. Με την ακριβή ανάμνηση των τελευταίων σας συνεδριών. Θυμάται ότι την προηγούμενη φορά αυτή η περιοχή ήταν πιο σφριγηλή. Ότι αυτή η πτυχή δεν υπήρχε πριν έξι μήνες. Ότι το δέρμα σας αντιδρούσε καλύτερα στο κρύο τον περασμένο χειμώνα.

Και σας το λέει. Όχι για να σας ανησυχήσει. Για να σας προειδοποιήσει, με την πιο γλυκιά έννοια του όρου: να σας πει τι συμβαίνει τώρα, ώστε να μπορέσετε να δράσετε όσο είναι ακόμα καιρός. Αυτό σημαίνει να σας συμβουλεύουν σωστά. Δεν είναι να ακούτε κομπλιμέντα. Είναι να ακούτε την αλήθεια, ειπωμένη με αρκετή λεπτότητα ώστε να μπορείτε να την ακούσετε.

Η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται

Δεν διαλέγει κανείς μια αισθητικό όπως διαλέγει μια κρέμα. Τη διαλέγει όπως διαλέγει έναν άνθρωπο. Επειδή νιώθει καλά μαζί της, επειδή ακούει, επειδή δεν πιέζει ποτέ να αγοράσετε κάτι που δεν χρειάζεστε. Και επειδή με τα χρόνια έμαθε να εμπιστεύεται το βλέμμα της.

Αυτή η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται. Χτίζεται, συνεδρία με τη συνεδρία. Τρέφεται από μικρά πράγματα: μια ερώτηση που κάνει τη σωστή στιγμή, μια συμβουλή που δίνει χωρίς επιμονή, μια παρατήρηση που κάνει με ακρίβεια. Και μια μέρα, πιάνετε τον εαυτό σας να λέει: «η αισθητικός μου μου το έμαθε αυτό». Δεν λέτε «μια αισθητικός». Λέτε «η αισθητικός μου». Γιατί έχει γίνει ο άνθρωπος στον οποίο εμπιστεύεστε ό,τι πιο ορατό έχετε: το πρόσωπό σας, και μέσα από αυτό, λίγο από τον εαυτό σας.

Γι’ αυτό δεν την αλλάζετε. Όχι από συνήθεια. Από πίστη. Γιατί ξέρετε ότι αλλού θα έπρεπε να τα εξηγήσετε όλα από την αρχή, να τα ξαναμάθετε όλα, και δεν έχετε όρεξη να ξεκινήσετε από το μηδέν. Βρήκες κάποια που σας γνωρίζει. Την κρατάτε.

Κι αν είναι η στιγμή να κοιτάξετε αλλιώς;

Την επόμενη φορά που θα πάτε στο άτομο που φροντίζει το πρόσωπό σας, παρατηρήστε τι κοιτάζει. Δεν κοιτάζει μόνο το δέρμα σας. Κοιτάζει τι αφηγείται το δέρμα σας για εσάς: την κούρασή σας, τις χαρές σας, τις εποχές σας. Διαβάζει ό,τι εσείς δεν ξέρετε πια να βλέπετε, γιατί το ζείτε από μέσα.

Ίσως είναι η στιγμή να τη ρωτήσετε τι βλέπει. Όχι για να ακούσετε μια ετυμηγορία. Για να ακούσετε μια ανάγνωση. Μια ανάγνωση που σας ανήκει, γιατί είναι δική σας, φτιαγμένη από κάποια που σας παρακολουθεί αρκετό καιρό ώστε να ξέρει ποια είστε.

Κι αν δεν έχετε ακόμα αυτό το άτομο, ψάξτε το. Όχι το πιο κοντινό, όχι το πιο φτηνό. Ψάξτε εκείνη στην οποία θα θέλετε να εμπιστευτείτε το πρόσωπό σας για χρόνια. Εκείνη που θα σας πει, μια μέρα, ό,τι δεν βλέπετε πια. Και στην οποία θα απαντήσετε: «το ξέρω, εσείς μου το μάθατε».