Το χαρακτηριστικό που αποκαλείτε ελάττωμα είναι το στοιχείο σας

Έχετε ήδη μια λέξη γι’ αυτό. Η λάμψη που επιστρέφει στους κροτάφους σας γύρω στο μεσημέρι. Η ροή που ανεβαίνει στο μέτωπό σας πριν καν πείτε μια λέξη. Η γραμμή στην άκρη του στόματός σας με την οποία αρχίσατε να διαπραγματεύεστε. Το αποκαλείτε ελάττωμα, προδοσία, το πράγμα που θα διορθώνατε αν η διόρθωση δεν είχε τίμημα. Αλλά ένα ελάττωμα δεν είναι παρά μια υπογραφή που δεν σας έμαθαν να διαβάζετε. Αυτό που προσάπτετε στον εαυτό σας είναι συχνά το στοιχείο σας, που φτάνει νωρίς, χωρίς αμφισημία, πριν του δώσετε την άδεια.

Οι δικαιολογίες που έχετε επαναλάβει

Παρατηρήστε πού πηγαίνει το χέρι σας όταν πιάνετε τον εαυτό σας σε μια τζαμαρία. Ταξιδεύει, χωρίς να το σκεφτείτε, προς εκείνο το μοναδικό σημείο που έχετε κρίνει υπερβολικό. Για κάποιους, είναι αυτό το λιπαρό φινίρισμα που συγκεντρώνεται στους κροτάφους, μια ανήσυχη γυαλάδα που κανένα ταμπονάρισμα δεν καταπραΰνει εντελώς, το σημάδι του Ξύλου, της ορμής, μιας άνοιξης που αρχίζει πριν το ημερολόγιο συναινέσει. Για άλλους, είναι το μέτωπο, γρήγορο να κοκκινίσει, γρήγορο στη ζέστη, μια ακτινοβολία που εμφανίζεται ως κοκκίνισμα πριν εμφανιστεί ως λάμψη, η καλοκαιρινή ιδιοσυγκρασία της Φωτιάς, πάντα λίγο μπροστά από το δωμάτιο.

Έπειτα υπάρχουν τα χαρακτηριστικά που συγκεντρώνονται στο κέντρο. Μια μύτη που βουλώνει, μια σταθερότητα που σας φαίνεται βάρος, ένα πρόσωπο που αντέχει ενώ όλα γύρω κινούνται: αυτή είναι η υπομονή του τέλους του καλοκαιριού της Γης, τόσο συχνά παρεξηγημένη ως βραδύτητα από εκείνους που δεν χρειάστηκαν ποτέ κανέναν για να μείνουν ήρεμοι. Καθένα από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι μια ολόκληρη διάθεση συμπιεσμένη στη λεπτομέρεια που αγαπάτε λιγότερο. Αποκαλείτε ελάττωμα μια γλώσσα.

Τι λέει πραγματικά ο καθρέφτης

Τα χαρακτηριστικά που κρύβουμε περισσότερο καιρό είναι τα πιο εκλεπτυσμένα, γιατί η εκλέπτυνση μπορεί να μοιάζει με έλλειψη. Η ξηρότητα κατά μήκος του σαγονιού, οι λεπτές γραμμές που φτάνουν με την ακρίβεια του φθινοπώρου, ένα δέρμα που ζητά λιγότερα και δείχνει τα πάντα: θα μπορούσατε να διαβάσετε εκεί μια λέπτυνση, κάτι που φεύγει. Διαβάστε το ξανά. Είναι το Μέταλλο: η διαύγεια, η λιτότητα, η κομψότητα αυτού που έχει αφαιρεθεί σκόπιμα. Και το βάθος που κουβαλάτε κάτω από τα μάτια, η σκιά, το ελαφρύ βαθούλωμα στα μάγουλα που φωτογραφίζεται ως κούραση, δεν είναι ελάττωμα ξεκούρασης. Είναι το Νερό: το στοιχείο του χειμώνα, αυτό που τρέχει βαθιά και δροσερά και κρατά τα αποθέματά του εκεί όπου το φως δεν φτάνει.

Δείτε τι μόλις συνέβη. Πέντε χαρακτηριστικά, πέντε πράγματα που θελήσατε να διορθώσετε, και το καθένα είναι το ορατό άκρο μιας φύσης. Η λιπαρότητα, η ροή, το βάρος, η ξηρότητα, η σκιά: κανένα δεν είναι ετυμηγορία. Το καθένα είναι ένας τόνος, και ένας τόνος ακούγεται σαν λάθος μόνο σε ένα αυτί που περιμένει μία μόνο φωνή. Το πρόσωπό σας ήταν συνεπές όλη σας τη ζωή. Σας είπε το ίδιο πράγμα στο ίδιο σημείο, κι εσείς του απαντήσατε με κονσίλερ.

Η αναπλαισίωση είναι απλή και δεν είναι συναισθηματική. Το χαρακτηριστικό που θα αφαιρούσατε είναι συνήθως εκείνο που κουβαλά τις περισσότερες πληροφορίες για εσάς: την εποχή σας, τον ρυθμό σας, τον τρόπο που η ιδιαίτερη ζωτικότητά σας εμφανίζεται στην επιφάνεια. Αφαιρέστε το, και δεν έχετε διορθωθεί· έχετε πνίξει την πιο καθαρή φράση που σας ανήκει.

Γι’ αυτό το τελευταίο βήμα δεν είναι ένας καθρέφτης αλλά μια ανάγνωση. Οι κρόταφοί σας, το μέτωπό σας, το κέντρο του προσώπου σας, το σαγόνι σας, τα μάγουλά σας: γέρνουν, αλλά δεν ομολογούν τα πάντα. Το ακριβές στοιχείο, εκείνο που υπογράφει τα χαρακτηριστικά σας από πριν μάθετε να διαβάζετε την υπογραφή, δεν είναι κάτι που μαντεύεται από μία μόνο γραμμή. Καθορίζεται από την ημερομηνία γέννησής σας, και μπορεί να ονομαστεί. Το ελάττωμα που κουβαλάτε χρόνια έχει ένα όνομα που δεν είναι ελάττωμα. Απέχετε μόνο μία ανάγνωση από το να το ακούσετε να σας λέγεται, σωστά, για πρώτη φορά.