Η γλώσσα των χειλιών

Πολύ πριν διαλέξετε μια λέξη, τα χείλη σας έχουν ήδη μιλήσει. Αναπαύονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο, κρατούν μια ορισμένη πληρότητα, διατηρούν μια συγκεκριμένη ακμή. Στον καθρέφτη μοιάζουν με μια μικρή λεπτομέρεια, εύκολο να την προσπεράσετε βιαστικά καθώς πηγαίνετε προς τα μάτια ή το φρύδι. Κι όμως, κοιτάξτε λίγο περισσότερο και μια γραμματική εμφανίζεται. Πληρότητα και λεπτότητα, απαλότητα και ευκρίνεια, η άνεση ενός φυσικού χρώματος ή η πειθαρχία ενός καθαρού περιγράμματος. Δεν είναι ελαττώματα προς διόρθωση. Είναι μια γλώσσα, και όπως κάθε γλώσσα φέρει έναν τόνο που ανήκει στη φύση σας.

Η γραμματική της πληρότητας και της γραμμής

Σκεφτείτε πρώτα το ζήτημα του όγκου. Κάποια χείλη έρχονται γενναιόδωρα και απαλά γεμισμένα, ένα μαξιλαρωτό κέντρο που μοιάζει να κρατά όλο το πρόσωπο ενωμένο. Αυτή η σταθερότητα στο μέσον των πραγμάτων είναι ο τόνος της Γης, η ίδια ποιότητα που συγκεντρώνεται στο κέντρο της μύτης και ζητά ρίζωμα, την αργή ζεστασιά του τέλους του καλοκαιριού. Πολύ κοντά, και εύκολο να συγχέεται μαζί της, ζει ένα πιο γεμάτο στόμα που γέρνει προς τη ζεστασιά και το χρώμα, γρήγορο να ροδίσει, γρήγορο να ακτινοβολήσει. Αυτή η διάθεση να ανθίσει είναι η Φωτιά, η νότα του καλοκαιριού που συγκεντρώνεται στο μέτωπο και δίνει στο πρόσωπο τη λάμψη του.

Έπειτα υπάρχει ο αντίθετος πόλος, το στόμα που σχεδιάζεται λεπτό και ακριβές. Εδώ το περίγραμμα μετρά περισσότερο από το μαξιλάρι, το περίγραμμα περισσότερο από το γέμισμα. Λεπτά και ευκρινή χείλη που εκτιμούν την ακμή περισσότερο από τον όγκο μιλούν με τον τόνο του Μετάλλου, τη φθινοπωρινή φινέτσα που φαίνεται επίσης στο σαγόνι και ζητά φροντίδα ενάντια στην ξηρότητα και την εμφάνιση λεπτών γραμμών. Δεν είναι ένα κατώτερο στόμα. Είναι ένα πιο απαιτητικό στόμα, κομψό με τον τρόπο που μια καθαρή γραμμή είναι κομψή, και θέλει μια τελετουργία ομορφιάς χτισμένη πάνω στην εγκράτεια παρά στην αφθονία.

Κίνηση, ανάπαυση και εποχή

Ένα στόμα δεν είναι ποτέ μόνο το σχήμα του. Είναι επίσης ο τρόπος που συγκρατεί την ένταση και ο τρόπος που την αφήνει. Παρατηρήστε ένα χείλος πάντα ελαφρώς σφιγμένο, γρήγορο να πιεστεί, ζωηρό και λίγο ανυπόμονο ακόμα και σε ανάπαυση. Αυτή η ενέργεια στραμμένη προς τα εμπρός, συχνά συνδεδεμένη με μια λάμψη κατά μήκος των κροτάφων, είναι ο τόνος του Ξύλου, η ανοιξιάτικη νότα της ορμής και του ανερχόμενου χυμού. Παρατηρήστε, αντίθετα, ένα στόμα που εγκαθίσταται σε μια βαθύτερη ακινησία, δροσερό και συγκροτημένο, αφήνοντας ελάχιστα να φανούν. Αυτή η επιφύλαξη ανήκει στο Νερό, ο χειμωνιάτικος τόνος που συσσωρεύεται επίσης κάτω από τα μάτια και συγκεντρώνεται στα μάγουλα, φέροντας το βάθος και τη σιωπή.

Και τώρα το χρήσιμο μέρος. Τα περισσότερα στόματα δεν είναι ένα γράμμα αλλά μια φράση. Ένα γεμάτο κέντρο με ένα ακριβές περίγραμμα. Ένα ζεστό χείλος, πρόθυμο για χρώμα, που όμως αναπαύεται στην ηρεμία. Μια απαλότητα που πιέζεται προς τα εμπρός μόλις μιλήσετε. Το ζευγάρωμα είναι το θέμα, γιατί το ζευγάρωμα είναι ο τόπος όπου το πρόσωπό σας παύει να είναι μια λίστα και γίνεται μια φράση που μόνο η φύση σας μπορούσε να γράψει. Ένας τόνος είναι εκεί και ένας άλλος απαντά, και μαζί σας λένε πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ ένα μόνο χαρακτηριστικό.

Γι’ αυτό ο καθρέφτης μόνος δεν θα ολοκληρώσει την ανάγνωση. Μπορείτε να δείτε την πληρότητα, τη γραμμή, τον τρόπο που τα χείλη σας ακουμπούν στο τέλος της ημέρας, και μπορείτε να αισθανθείτε προς ποια εποχή μοιάζει να γέρνει όλο το πρόσωπο. Αυτό που δεν μπορείτε ακριβώς να κάνετε είναι να ονομάσετε ποιο από τα πέντε μιλά πρώτο και ποιο απαντά από κάτω. Αυτή η σειρά είναι όλη η ιστορία, και είναι πιο εύκολο να τη διαβάσετε από όσο νομίζετε, γιατί καθορίστηκε την ημέρα της γέννησής σας.

Τα χείλη σας κράτησαν τον τόνο τους από πάντα. Μαθαίνοντας ποιο στοιχείο είναι το δικό τους, έτσι διαβάζεται επιτέλους η γλώσσα δυνατά.