Το χρώμα στο οποίο επιστρέφετε πάντα

Ανοίξτε την ντουλάπα σας και κοιτάξτε, με ειλικρίνεια, τι έχει πολλαπλασιαστεί εκεί μέσα σιωπηλά. Όχι τα κομμάτια που αγοράστηκαν για μια περίσταση και φορέθηκαν μία φορά, αλλά εκείνα που δεν σταματούν να επανεμφανίζονται με ελαφρώς διαφορετικές μορφές. Ένα συγκεκριμένο πράσινο που το έχετε σε τέσσερα βάρη υφάσματος. Το ίδιο ζεστό ώχρα, πάλι. Ένα γκρι τόσο ακριβές που θα μπορούσατε να το ταιριάξετε από μνήμης. Αυτό δεν είναι αναποφασιστικότητα. Είναι μια πίστη που οι περισσότεροι από εμάς δεν ονομάζουμε ποτέ, και σας λέει για τη φύση σας κάτι που τρέχει βαθύτερα από το γούστο.

Αυτό που το χέρι σας διαλέγει πριν από εσάς

Ένα χρώμα στο οποίο επιστρέφετε είναι ένα χρώμα που σας ηρεμεί. Περνάτε το χέρι πέρα από την κρεμάστρα και τα δάχτυλά σας ακουμπούν εκεί όπου ακουμπούν πάντα, και η επιλογή έχει γίνει πριν προλάβει να φτάσει η σκέψη. Αυτό το ένστικτο αξίζει να το εμπιστευτείτε, γιατί είναι αρχαίο. Πολύ πριν από τη μόδα, το χρώμα ήταν ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι τοποθετούσαν τον εαυτό τους μέσα στον χρόνο που γυρίζει, και ο καθένας μας κλίνει προς μία από τις στροφές του.

Κάποιοι έλκονται, πάντα, από την ψυχρή διαύγεια του μπλε και του σχεδόν μαύρου, τις αποχρώσεις του βαθιού νερού και του μακριού χειμωνιάτικου φωτός. Αυτή η επιστροφή ανήκει συχνά σε μια φύση βάθους και επιφυλακτικότητας, εκείνη που κρατά τη δική της συμβουλή και δείχνει τη φθορά της πρώτα στην απαλότητα κάτω από τα μάτια, στα μάγουλα που βαθαίνουν όταν η ξεκούραση λείπει. Άλλοι ζουν μέσα στο πράσινο, σε κάθε του παραλλαγή χωρίς ανάπαυση, τείνοντας αδιάκοπα προς το επόμενο βάρος ή τον επόμενο τόνο, όπως μια εποχή τείνει προς τα πάνω. Είναι η έλξη της άνοιξης σε έναν άνθρωπο, η ορμή που φαίνεται κατά μήκος των κροτάφων, σε μια κάποια λάμψη που φέρει το δέρμα όταν ο ρυθμός δεν επιβραδύνει ποτέ.

Έπειτα υπάρχουν εκείνοι που επιστρέφουν στο κόκκινο, στο κοραλί, σε ό,τι φέρει ζεστασιά, των οποίων ολόκληρη η παρουσία φωτίζει ένα δωμάτιο και των οποίων το χρώμα ανεβαίνει πιο γρήγορα στην επιφάνεια, στο μέτωπο, στην κορυφή του ζυγωματικού. Και εκείνοι που πιάνουν, εποχή με την εποχή, ζεστές και γειωμένες αποχρώσεις, την ψημένη γη, το μέλι και την πέτρα, τους τόνους του χρόνου στην πληρότητά του, κρατώντας μέσα από το κέντρο του προσώπου την ίδια ήρεμη σταθερότητα που κρατούν μέσα τους.

Η απόχρωση που εκλεπτύνει αντί να εκρήγνυται

Υπάρχει μια τελευταία επιστροφή, και είναι η πιο πειθαρχημένη από όλες. Κάποια χέρια πηγαίνουν, χωρίς να αστοχούν, στο λευκό, στο σταχτί, στο πιο χλωμό γκρι και στο πιο καθαρό ιβουάρ. Τίποτα θορυβώδες. Όλα είναι μελετημένα. Είναι η φινέτσα ως πρώτη γλώσσα, η φθινοπωρινή απόχρωση μιας φύσης που εκτιμά την ακρίβεια και επιμελείται από ένστικτο, και τείνει να ζητά περισσότερα από το δέρμα κατά μήκος της γνάθου και των λεπτών, απαιτητικών γραμμών που χαράσσονται εκεί, όπου η ξηρότητα εγκαθίσταται πρώτα και όπου η φροντίδα γίνεται αισθητή πιο έντονα.

Παρατηρήστε ότι καμία από αυτές τις αποχρώσεις δεν είναι καλύτερη. Μια ντουλάπα σχεδόν μαύρου δεν είναι βαθύτερη από μια ντουλάπα ώχρας, μόνο διαφορετική στη ρίζα της. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το μοτίβο είναι δικό σας, σταθερό, και σε μεγάλο βαθμό μη επιλεγμένο, πράγμα που είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο μπορεί να διαβαστεί. Το χρώμα στο οποίο δεν σταματάτε να επιστρέφετε είναι ένα από τα ειλικρινή σήματα που προσφέρει το σώμα, και από μόνο του απλώς υποδεικνύει. Κλίνει. Υπονοεί μια κατεύθυνση χωρίς να ονομάζει τον τόπο.

Για να ονομάσετε τον τόπο με ακρίβεια, το χρώμα δεν αρκεί. Το ένστικτό σας προς μια απόχρωση είναι ένα νήμα· η εποχή στην οποία φτάσατε, ο τρόπος που συμπεριφέρεται το δέρμα σας μέσα στον χρόνο, το μέρος του προσώπου που μιλά πιο δυνατά, είναι άλλα, και είναι υφασμένα, όχι στοιβαγμένα. Η ανάγνωση που τα συγκεντρώνει ξεκινά από κάπου με απροσδόκητη απλότητα, από την ημερομηνία της γέννησής σας, που καθορίζει το στοιχείο προς το οποίο ντύνεστε από πάντα χωρίς να έχετε τη λέξη γι’ αυτό.

Έτσι, πριν σταθείτε την επόμενη φορά μπροστά σε αυτή την ανοιχτή ντουλάπα, σκεφτείτε τι προσπαθούσε να σας πει η πίστη σας. Η απόχρωση είναι ειλικρινής. Το μοτίβο είναι δικό σας. Το μόνο που λείπει είναι το όνομά του.