Μεγαλώνοντας ένα παιδί που είναι το αντίθετό σας

Ξέρετε αυτή την αίσθηση πριν μπορέσετε να την ονομάσετε. Εσείς διασχίζετε τον κόσμο με έναν τρόπο, κι αυτό το μικρό πλάσμα τον διασχίζει με έναν άλλον, σαν να μεγάλωσε με διαφορετικό εγχειρίδιο οδηγιών. Εσείς κλίνετε προς την ηρεμία κι εκείνο προς τον θόρυβο. Εσείς χρειάζεστε ένα σχέδιο κι εκείνο χρειάζεται την πόρτα ανοιχτή. Τίποτα δεν πάει στραβά. Είστε απλώς φτιαγμένοι από διαφορετικούς χρόνους, και μόλις μπορέσετε να το δείτε, η τριβή μαλακώνει σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με γοητεία.

Η παλιά ευρωπαϊκή ανάγνωση του προσώπου και των ιδιοσυγκρασιών του λέει πως ο καθένας μας φέρει μια φύση ανάμεσα σε πέντε, γραμμένη από την ημέρα της γέννησής μας. Ένας γονιός κι ένα παιδί σπάνια είναι το ίδιο. Η απόσταση ανάμεσα στις φύσεις σας δεν είναι ελάττωμα για κανέναν από τους δύο. Είναι ακριβώς αυτό που, μόλις γίνει κατανοητό, σας επιτρέπει να συναντηθείτε στη μέση αντί να τραβάτε τις δύο άκρες του σχοινιού.

Τα πέντε, και πώς συναντιούνται

Παρατηρήστε πώς εκδηλώνεται μια φύση και αρχίζετε να την αναγνωρίζετε από τη μία άκρη ενός πρωινού τραπεζιού ως την άλλη. Το παιδί Ξύλο τρέχει πάνω στην ορμή, σκαρφαλώνοντας ασταμάτητα, ρωτώντας ασταμάτητα γιατί, με μια ενέργεια που μαζεύεται στους κροτάφους και μια επιδερμίδα που γέρνει προς τη λιπαρότητα στην αναστάτωσή του. Βάλτε το δίπλα σε έναν γονιό Μέταλλο, ακριβή και συγκρατημένο, που τον τραβά η τάξη και η λεπτή γραμμή του σαγονιού, του οποίου η στάση προτιμά τη στεγνότητα και την εκλέπτυνση, και έχετε δύο ανθρώπους που αγαπιούνται και μπερδεύουν ο ένας τον άλλον κάθε μέρα. Ο ένας θέλει να πηδήξει. Ο άλλος θέλει να τακτοποιήσει.

Η Φωτιά είναι το παιδί που φωτίζει το δωμάτιο και καίει ως αργά το βράδυ, το χρώμα ανεβαίνει στο μέτωπο, μια κοκκινίλα που έρχεται εύκολα, μια λάμψη που ζητά να τη δουν. Ένας γονιός Νερό, στοχαστικός και βαθύς, άνετος στην ακινησία, που κουβαλά την κούραση της ημέρας στα μάγουλα και τη σκιά κάτω από τα μάτια, μπορεί να βρει αυτή τη λάμψη ταυτόχρονα εκτυφλωτική και εξαντλητική. Η Γη κάθεται στο κέντρο του προσώπου και στο κέντρο του σπιτιού, σταθερή, θρεπτική, αργή στην κίνηση, η μύτη το ήρεμο σημείο αναφοράς της, επιρρεπής σε ένα είδος βάρους όταν της ζητούν να αλλάξει πολύ γρήγορα. Για έναν γονιό Γη, ένα παιδί Φωτιά είναι κομήτης. Για ένα παιδί Φωτιά, ένας γονιός Γη είναι η ιδιοσυγκρασία που δεν θα το σκάσει.

Καμία από αυτές τις φύσεις δεν είναι καλύτερη. Η καθεμία είναι ένας τρόπος να είστε ολόκληρος. Το δώρο είναι πως τα αντίθετα κουβαλούν ό,τι λείπει από το άλλο. Ο σταθερός δίνει στον ανήσυχο ένα μέρος να προσγειωθεί. Ο φωτεινός μαθαίνει στον βαθύ να παίζει. Αυτό που μοιάζει με σύγκρουση είναι συχνά ακριβώς η ανταλλαγή που χρειαζόταν ο καθένας σας.

Διαβάζοντας μέσα από την απόσταση

Η ανατροφή παύει να είναι αντιπαράθεση τη στιγμή που σταματάτε να ζητάτε από το παιδί να γίνει εσείς. Ένας γονιός Μέταλλο μπορεί να προσφέρει σε ένα παιδί Ξύλο δομή χωρίς να χαλιναγωγήσει την ορμή του. Ένας γονιός Νερό μπορεί να δώσει σε ένα παιδί Φωτιά ένα ήρεμο λιμάνι χωρίς να μειώσει το φως του. Δεν διορθώνετε ένα ελάττωμα. Μεταφράζετε ανάμεσα σε δύο φύσεις, και η μετάφραση αρχίζει με το να ξέρετε ποια γλώσσα μιλά ο καθένας σας.

Αυτή είναι η ήσυχη δουλειά. Πριν μπορέσετε να ονομάσετε το στοιχείο του παιδιού σας, βοηθά να γνωρίζετε το δικό σας, γιατί οι αντιδράσεις σας, η υπομονή σας, τα σημεία όπου κουράζεστε και εκείνα όπου λάμπετε, όλα τρέχουν κατά μήκος του νήματος της φύσης σας. Η ιδιοσυγκρασία που νομίζατε πως είναι απλώς δική σας έχει σχήμα και όνομα, και η δική του επίσης. Το να βλέπετε και τα δύο ταυτόχρονα είναι αυτό που μετατρέπει μια διαφωνία σε συνεργασία.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν μάθαμε ποτέ ποιο από τα πέντε κουβαλάμε. Κληρονομούμε συνήθειες και τις ονομάζουμε προσωπικότητα, χωρίς να υποψιαζόμαστε πως από κάτω υπάρχει ένας παλιότερος χάρτης. Κι όμως ο χάρτης είναι εκεί, περιμένοντας, χαραγμένος από κάτι τόσο σταθερό όσο η ημέρα της άφιξής σας. Το να τον διαβάσετε σημαίνει να καταλάβετε όχι μόνο το παιδί απέναντί σας αλλά και τον γονιό που ήσασταν πάντα, και να νιώσετε, ίσως για πρώτη φορά, πως η απόσταση ανάμεσά σας δεν ήταν ποτέ τοίχος. Ήταν μια πόρτα που δεν είχατε μάθει ακόμα να περνάτε.

Το στοιχείο σας είναι μαζί σας από την αρχή. Και το δικό του επίσης. Τι θα άλλαζε, μέσα στο σπίτι και μέσα στην καρδιά σας, αν επιτέλους γνωρίζατε το όνομα του δικού σας;