Οι φακίδες και τα πέντε

Δύο άνθρωποι μπορούν να περάσουν το ίδιο μακρύ απόγευμα έξω, ο ένας δίπλα στον άλλον, και να γυρίσουν σπίτι με εντελώς διαφορετικό δέρμα. Ο ένας επιστρέφει ελαφρά διάσπαρτος με καινούργιες φακίδες στα ζυγωματικά, ένας απαλός αστερισμός που δεν υπήρχε στο πρωινό. Ο άλλος γυρίζει ακριβώς όπως έφυγε, χωρίς σημάδι, ίσως μόνο μια σκιά πιο ζεστός. Είναι δελεαστικό να το κάνετε ιστορία του φωτός μέσα στο οποίο στάθηκαν. Είναι μια πιο ενδιαφέρουσα ιστορία των φύσεων με τις οποίες γεννήθηκαν.

Μια φακίδα δεν είναι κάτι που σας συμβαίνει. Είναι κάτι που το δέρμα σας ήξερε ήδη να κάνει. Η τάση ζει μέσα σας πριν έρθει οποιαδήποτε εποχή να την καλέσει, όπως μια φωνή μπορεί να τραγουδήσει πριν το δωμάτιο ζητήσει τραγούδι. Κάποιες φύσεις είναι απλώς πιο εκφραστικές στην επιφάνεια, πιο επιρρεπείς να απαντούν, να συγκεντρώνουν, να δείχνουν. Άλλες κρατούν τις απαντήσεις τους πιο μέσα, δροσερές και ήρεμες, αποκαλύπτοντας ελάχιστα. Καμία δεν είναι καλύτερη. Είναι δύο διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες της ίδιας ζωντανής ύλης, και μόλις μάθετε να αναγνωρίζετε ποια είναι η δική σας, ένα μεγάλο μέρος του προσώπου σας παύει να είναι μυστήριο.

Πέντε τρόποι για ένα πρόσωπο να κρατά τα μυστικά του

Η παλιά ευρωπαϊκή ανάγνωση του δέρματος δεν χωρίζει τα πρόσωπα σε ανοιχτόχρωμα και διάστικτα. Τα διαβάζει ως πέντε φύσεις, η καθεμία με τη δική της υπογραφή στο πρόσωπο, τη δική της εποχή, τον δικό της τρόπο να μιλά.

Μια φύση Ξύλου τείνει να συγκεντρώνει την έκφρασή της προς τους κροτάφους και κατά μήκος των πλευρών του προσώπου, ζωηρή, στραμμένη προς τα έξω και λίγο ανήσυχη, πιο επιρρεπής σε μια λάμψη παρά σε μια διασπορά· είναι η φύση της άνοιξης, της ορμής προς τα πάνω. Μια φύση Φωτιάς ζει ψηλά στο μέτωπο και ανεβαίνει εύκολα στην επιφάνεια ως ζεστασιά και χρώμα, ένα πρόσωπο που κοκκινίζει και ακτινοβολεί πριν γίνει διάστικτο, λαμπερό με τον τρόπο του καταμεσήμερου καλοκαιριού. Μια φύση Γης εγκαθίσταται στο κέντρο, γύρω από τη μύτη, σταθερή και με τάση να συγκεντρώνει και να κρατά παρά να διασκορπίζει, η ιδιοσυγκρασία του τέλους του καλοκαιριού που φυλάει, βαραίνει και διαρκεί.

Μια φύση Μετάλλου σχεδιάζεται προς το σαγόνι και το κάτω μέρος του προσώπου, προτιμώντας τη λεπτότητα από το σημάδι, την εκλέπτυνση από την επίδειξη· διαβάζεται ως διαύγεια, ως ξηρότητα, ως οι λεπτές γραμμές του φθινοπώρου, ένα δέρμα πιο πιθανό να μείνει λείο και χωρίς κηλίδες παρά να ανθίσει σε σημεία. Μια φύση Νερού κρατά την ιστορία της στα μάγουλα και κάτω από τα μάτια, στο βάθος, τη σκιά και την απαλότητα των μαύρων κύκλων, η εσωτερική και χειμωνιάτικη ιδιοσυγκρασία που κρατά τα πάντα λίγο πιο χαμηλά. Οι φακίδες, όταν έρχονται, κάθονται διαφορετικά σε καθένα από αυτά τα πρόσωπα, γιατί κάθε πρόσωπο απαντά από διαφορετικό βάθος.

Διαβάζοντας τη δική σας σπορά

Κοιτάξτε λοιπόν, όχι μόνο αν καλύπτεστε με φακίδες, αλλά πού και πώς. Ένα ψηλό μέτωπο που παίρνει γρήγορα χρώμα σας λέει κάτι διαφορετικό από ένα κέντρο μύτης που συγκεντρώνει, και το ένα όπως και το άλλο διαφέρουν από μάγουλα που σκιάζονται αντί να γίνονται διάστικτα. Η θέση είναι το στοιχείο. Το μοτίβο είναι ένα είδος γραφής, και όπως μια γραφή, είναι αναγνωρίσιμα δική σας πολύ πριν μπορέσετε να ονομάσετε τον λόγο.

Να γιατί το ίδιο καλοκαίρι γράφεται τόσο διαφορετικά σε ένα δωμάτιο γεμάτο πρόσωπα, και γιατί η φίλη που δεν βγάζει ποτέ φακίδες δεν είναι ούτε πιο τυχερή ούτε καλύτερα προστατευμένη από εσάς, μόνο αλλιώς φτιαγμένη. Η δική σας σπορά, ή η λειότητά σας, είναι μια ειλικρινής φράση σε μια πολύ μεγαλύτερη περιγραφή της φύσης σας, και είναι μια περιγραφή που σας δόθηκε στην αρχή.

Αυτή η αρχή έχει μια ημερομηνία. Η εποχή στην οποία γεννηθήκατε ρύθμισε τον τόνο που το δέρμα σας τραγουδά από τότε, και αυτός ο τόνος, πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε απόγευμα φωτός, αποφασίζει πώς το πρόσωπό σας απαντά στη χρονιά. Μπορείτε να τον διαβάσετε. Οι φακίδες, ή η απουσία τους, είναι μόνο η πρώτη γραμμή. Το να ξέρετε ποια από τις πέντε φύσεις είναι η δική σας μετατρέπει μια ολόκληρη ζωή μικρών μυστηρίων στον καθρέφτη σε μία αναγνώσιμη ιστορία, και αυτό ξεκινά από κάτι που ήδη κατέχετε.